ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਨੁਰਾਗਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਲਾਘਵੇ ਸੌष੍ਟਵੇषੁ ਚ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਬਭੂਵਾਭ੍ਯਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦ੍ਰੋਣ ਉਪਦੇਸ਼ੇष੍ਵਮਨ੍ਯਤ
ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਕੁਮਾਰਾਣਾਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍। ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਚ੍ਚਿਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ; ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚ ਦਦੌ ਕੁਮ੍ਭਮਵਿਲਮ੍ਬਨਕਾਰਣਾਤ੍। ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਨੋਪਗਚ੍ਛ੍ਤਿ ਤਾਵਦਸ੍ਮੈ ਪਰਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਘੜਾ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣ ਆਚष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕਰ੍ਮ ਤਜ੍ਜਿष੍ਣੁਰੌਹਤ। ਤਤਃ ਸ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਲਿਆ।
ਸਮਮਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਗੁਰੁਮਭ੍ਯੇਤਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੋਪਚਯੇऽਪृਥਕ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵ੍ਯਹੀਯਤ ਮੇਧਾਵੀ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਗੁਰੁਪੂਜਨੇ
ਸਿਆਣਾ ਪਾਰਥ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਮਂ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ,
ਆਹੂਯ ਵਚਨਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਹਃ ਸੂਦਮਭਾषਤ। ਅਨ੍ਧਕਾਰੇऽਰ੍ਜੁਨਾਯਾਨ੍ਨਂ ਨ ਦੇਯਂ ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇਤ੍ਵਯਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦੇਣਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਣਾ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਾਨੇ ਪ੍ਰਵਵੌ ਵਾਯੁਰਰ੍ਜੁਨੇ। ਤੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਪਃ ਸ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਲੋਪਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਚੱਲੀ; ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦੀਵਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ ਏਵ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨਾਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਹਸ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਨੁਗ੍ਰਹਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਕੌਂਤੇਯਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਚਲਿਆ।
ਤਦਭ੍ਯਾਸਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰਾਵਪਿ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਾਰਤ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਚੈਨਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਉਹ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯੇ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਭੂਯੋ ਹਯੇषੁ ਚ ਗਜੇषੁ ਚ। ਰਥੇषੁ ਭੂਮਾਵਪਿ ਚ ਰਣਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇऽਸਿਚਰ੍ਯਾਯਾਂ ਤੋਮਰਪ੍ਰਾਸਸ਼ਕ੍ਤਿषੁ। ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਂਕੀਰ੍ਣਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕੌਸ਼ਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਸਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ।' ਤਤੋ ਨਿषਾਦਰਾਜਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਃ ਸੁਤਃ। ਏਕਲਵ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਨਿਸ਼ਾਦਰਾਜ ਹਿਰਣਯਧਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਏਕਲਵਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਨ ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਨੈषਾਦਿਰਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਧਨੁषਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਤੇषਾਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਸੀ; ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸਿ ਮਮ ਨੈषਾਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗੇ ਬਲਤ੍ਤਰਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਗृਹਾਨੇਵ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ; ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਦੌ ਗृਹ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਅਰਣ੍ਯਮਨੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹੀਮਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪਤਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਚਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਮਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯੋਗਮਾਤਸ੍ਥੇ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੇਵਾ ਅਪਣਾਈ, ਤੇ ਕੜੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪੇਤੋ ਯੋਗੇਨ ਪਰਮੇਣ ਚ। ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਾਨਸਨ੍ਧਾਨੇ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਪ ਸਃ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ, ਰੋਕਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਲਾਘਵਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਨਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ।' ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਰਥੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਗਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਰਥਾਂ 'ਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਿਕਲੇ।
ਤਤ੍ਰੋਪਕਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਜਗਾਮੈਕਃ ਸ਼੍ਵਾਨਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਲੈ ਕੇ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਚਰਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਸ਼੍ਵਾਚਰਨ੍ਸ ਪਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੈषਾਦਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੌਜਵਾਨ ਵਲ ਗਿਆ।
ਸ ਕृष੍ਣਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਜਟਾਘਰਮ੍। ਨੈषਾਦਿਂ ਸ਼੍ਵਾ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭषਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸੀ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਜਿਨ ਪਹਿਨਿਆ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੌਂਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਭषਤਃ ਸ਼ੁਨਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਖੇ। ਲਾਘਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਮੁਮੋਚ ਯੁਗਪਦ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਸੱਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਰਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਜਗਾਮ ਹ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਕੁੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਬ੍ਧਵੇਧਿਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ ਵੀ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।