ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਰਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਨ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਮੁਦਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮਾਹੂਯ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਇਸ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਵਾਨਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਤੇ ਬੋਲੇ: 'ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਿ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ, ਸਿਖਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਦੇਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਯੋ ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰੋਣਮਿਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਆਏ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੋऽਵਮਨ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜਵਲੋਦ੍ਯੋਗੈਸ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਖਾਇਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਨੁਰਾਗਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਲਾਘਵੇ ਸੌष੍ਟਵੇषੁ ਚ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਬਭੂਵਾਭ੍ਯਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦ੍ਰੋਣ ਉਪਦੇਸ਼ੇष੍ਵਮਨ੍ਯਤ
ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਕੁਮਾਰਾਣਾਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍। ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਚ੍ਚਿਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ; ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚ ਦਦੌ ਕੁਮ੍ਭਮਵਿਲਮ੍ਬਨਕਾਰਣਾਤ੍। ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਨੋਪਗਚ੍ਛ੍ਤਿ ਤਾਵਦਸ੍ਮੈ ਪਰਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਘੜਾ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣ ਆਚष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕਰ੍ਮ ਤਜ੍ਜਿष੍ਣੁਰੌਹਤ। ਤਤਃ ਸ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਲਿਆ।
ਸਮਮਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਗੁਰੁਮਭ੍ਯੇਤਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੋਪਚਯੇऽਪृਥਕ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵ੍ਯਹੀਯਤ ਮੇਧਾਵੀ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਗੁਰੁਪੂਜਨੇ
ਸਿਆਣਾ ਪਾਰਥ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਮਂ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ,
ਆਹੂਯ ਵਚਨਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਹਃ ਸੂਦਮਭਾषਤ। ਅਨ੍ਧਕਾਰੇऽਰ੍ਜੁਨਾਯਾਨ੍ਨਂ ਨ ਦੇਯਂ ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇਤ੍ਵਯਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦੇਣਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਣਾ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਾਨੇ ਪ੍ਰਵਵੌ ਵਾਯੁਰਰ੍ਜੁਨੇ। ਤੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਪਃ ਸ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਲੋਪਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਚੱਲੀ; ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦੀਵਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ ਏਵ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨਾਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਹਸ੍ਤਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਨੁਗ੍ਰਹਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਖਾਣਾ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਕੌਂਤੇਯਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਚਲਿਆ।
ਤਦਭ੍ਯਾਸਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰਾਵਪਿ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਾਰਤ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਚੈਨਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਉਹ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯੇ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਭੂਯੋ ਹਯੇषੁ ਚ ਗਜੇषੁ ਚ। ਰਥੇषੁ ਭੂਮਾਵਪਿ ਚ ਰਣਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇऽਸਿਚਰ੍ਯਾਯਾਂ ਤੋਮਰਪ੍ਰਾਸਸ਼ਕ੍ਤਿषੁ। ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਂਕੀਰ੍ਣਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕੌਸ਼ਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਸਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ।' ਤਤੋ ਨਿषਾਦਰਾਜਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਃ ਸੁਤਃ। ਏਕਲਵ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਨਿਸ਼ਾਦਰਾਜ ਹਿਰਣਯਧਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਏਕਲਵਿਆ ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਨ ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਨੈषਾਦਿਰਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਧਨੁषਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਤੇषਾਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਸੀ; ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸਿ ਮਮ ਨੈषਾਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗੇ ਬਲਤ੍ਤਰਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਗृਹਾਨੇਵ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ; ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।