ਕृਪਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਂਮਤਃ। ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ ਜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ; ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਃ। ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਾਜਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਗ ਕੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਮਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਪਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਦਾ। ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ਭਵ ਪੌਤ੍ਰਾਣਾਮਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਦਾ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਹੇ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੂਜਿਤਃ ਕੁਰੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇऽਥ ਗੁਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨਾਦਾਯ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਦਦੌ ਭੀष੍ਮੋ ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹਂ ਚ ਸੁਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਾਲਕ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕੁਰੂਵਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਹਸ੍ਯੇਕਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾਤ੍ਮਾ ਕृਤੋਪਸਦਨਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਭ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਉਪਰੰਤ, ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृਦਿ ਸਂਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਮੇ ਤਦੇਤਦ੍ਵਦਤਾਨਘਾਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ—ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਰਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਨ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਮੁਦਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮਾਹੂਯ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਇਸ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਵਾਨਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਤੇ ਬੋਲੇ: 'ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਿ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ, ਸਿਖਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਦੇਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਯੋ ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰੋਣਮਿਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਆਏ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੋऽਵਮਨ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜਵਲੋਦ੍ਯੋਗੈਸ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਖਾਇਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਨੁਰਾਗਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ। ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਲਾਘਵੇ ਸੌष੍ਟਵੇषੁ ਚ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਬਭੂਵਾਭ੍ਯਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਦ੍ਰੋਣ ਉਪਦੇਸ਼ੇष੍ਵਮਨ੍ਯਤ
ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਕੁਮਾਰਾਣਾਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍। ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਚ੍ਚਿਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ; ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚ ਦਦੌ ਕੁਮ੍ਭਮਵਿਲਮ੍ਬਨਕਾਰਣਾਤ੍। ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਨੋਪਗਚ੍ਛ੍ਤਿ ਤਾਵਦਸ੍ਮੈ ਪਰਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਘੜਾ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣ ਆਚष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕਰ੍ਮ ਤਜ੍ਜਿष੍ਣੁਰੌਹਤ। ਤਤਃ ਸ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਲਿਆ।
ਸਮਮਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਗੁਰੁਮਭ੍ਯੇਤਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੋਪਚਯੇऽਪृਥਕ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵ੍ਯਹੀਯਤ ਮੇਧਾਵੀ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਗੁਰੁਪੂਜਨੇ
ਸਿਆਣਾ ਪਾਰਥ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਮਂ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ,
ਆਹੂਯ ਵਚਨਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਹਃ ਸੂਦਮਭਾषਤ। ਅਨ੍ਧਕਾਰੇऽਰ੍ਜੁਨਾਯਾਨ੍ਨਂ ਨ ਦੇਯਂ ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਜਯੇਤ੍ਵਯਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦੇਣਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਣਾ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਾਨੇ ਪ੍ਰਵਵੌ ਵਾਯੁਰਰ੍ਜੁਨੇ। ਤੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਪਃ ਸ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਲੋਪਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਚੱਲੀ; ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦੀਵਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਿਆ।