ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਮਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤੇਨ ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇਕ ਰਾਤ ਲਈ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਯਾਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਚਿਰਾਦਿਵ। ਦ੍ਰੁਪਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਂ ਕੁਰੂਨ੍ਭੀष੍ਮ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਰ੍ਥੀ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਭਵਤਃ ਕਾਮਂ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸਮਰਥ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਨਾਗਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਇਹ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਪਜ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਪਂ ਸਾਧ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਭੋਗਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇੱਕ ਐਸਾ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਟੁੱਟ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਕੁਰੂਣਾਮਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਕਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਕਰਾਸ੍ਤਵ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇਰਾ ਹਨ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृਤਂ ਤਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਤੇਰੀ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਭੀष੍ਮੋ ਗੁਰੁਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਃ ਸਹ। ਪੌਤ੍ਰਾਨਾਦਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯ ਇਤਿ ਦਦੌ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਪਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਂਮਤਃ। ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ ਜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ; ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਃ। ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਾਜਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੰਗ ਕੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਮਾਚਾਰ੍ਯਮੁਖ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਪਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਦਾ। ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ਭਵ ਪੌਤ੍ਰਾਣਾਮਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਕੁਰੁ ਵੈ ਸਦਾ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਹੇ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੂਜਿਤਃ ਕੁਰੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇऽਥ ਗੁਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨਾਦਾਯ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਦਦੌ ਭੀष੍ਮੋ ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹਂ ਚ ਸੁਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਾਲਕ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਕੁਰੂਵਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਹਸ੍ਯੇਕਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾਤ੍ਮਾ ਕृਤੋਪਸਦਨਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਭ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਉਪਰੰਤ, ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧृਦਿ ਸਂਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਮੇ ਤਦੇਤਦ੍ਵਦਤਾਨਘਾਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ—ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਰਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਨ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਮੁਦਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮਾਹੂਯ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਇਸ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਵਾਨਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਤੇ ਬੋਲੇ: 'ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਿ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ, ਸਿਖਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਦੇਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਯੋ ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰੋਣਮਿਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਆਏ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੋऽਵਮਨ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਸ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜਵਲੋਦ੍ਯੋਗੈਸ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਖਾਇਆ।