ਨ ਸ੍ਨਾਤਕੋऽਵਸੀਦੇਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭ੍ਰਮਨ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਘੁੰਮਿਆ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਣਿਚ੍ਛਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਧਰ੍ਮੋਪੇਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਅਨ੍ਤਾਦਨ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸਾਫ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਯਵਪਿष੍ਟੋਦਕੇਨੈਨਂ ਲੋਭਯੇਯਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਿष੍ਟਰਸਂ ਬਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਮਯਾऽਪਿ ਚ
ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੁਭਾਇਆ; ਆਟਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਨਨਰ੍ਤੋਤ੍ਥਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਬਾਲੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਿਆ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ।
ਹਾਸ੍ਯਤਾਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇऽਭਵਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਿਗਸ੍ਤ੍ਵਧਨਿਨਂ ਯੋ ਧਨਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦੁਖ ਹੋਇਆ; 'ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲਾਨਤ, ਜੋ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਧਨ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦਾ!'
ਪਿष੍ਟੋਦਕਂ ਸੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਤृष੍ਣਯਾ। ਨृਤ੍ਯਤਿਸ੍ਮ ਮੁਦਾਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਮਯਾऽਪ੍ਯੁਤ
ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ'?
ਇਤਿ ਸਂਭਾषਤਾਂ ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਚ੍ਯਵਤ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਗਰ੍ਹਨ੍ਮਨਸੇਦਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ।
ਅਪਿ ਚਾਹਂ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤੋ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਵਸੇ। ਪਰੋਪਸੇਵਾਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਧਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਾਪੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਨੇਹਾਨੁਰਾਗਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਦਾਰਃ ਸੌਮਕਿਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਗਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸੌਮਕੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਸਙ੍ਗਮਂ ਚੈਵ ਵਚਨਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਗਮ੍ਯ ਸਖਇਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਤਿ। ਉਪਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸਖਿਵਚ੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ," ਅਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪਾਸ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਮਾਂ ਨਿਰਾਕਾਰਮਿਵ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਕृਤੇਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਬੀ ਵਾਂਗ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਤੇਰੀ ਸਮਝ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।"
ਯਦਾਤ੍ਥ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸਖਾ ਤੇऽਹਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜ। ਸਂਗਤਨੀਹ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ," ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੌਹृਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ
ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਰਥਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਸੀ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਵੈषਮ੍ਯਾਨ੍ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਸਖ੍ਯਮਜਰਂ ਲੋਕੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਜਾਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਦੋਸਤੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਕਾਮੋ ਵੈਨਂ ਵਿਹਰਤਿ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵੈਨਂ ਰਹਤ੍ਯੁਤ। ਮੈਵਂ ਜੀਰ੍ਣਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਦੁਪਾਧਿਕृਤ੍
ਇਸ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ।
ਆਸੀਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਰ੍ਥਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਨਹ੍ਯਨਾਢ੍ਯਃ ਸਖਾऽऽਢ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਸਖਾ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋੜ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਗਰੀਬ ਅਮੀਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਅਗਿਆਨੀ ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ। ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਮੇਵਂ ਭੂਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਡਰਪੋਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹਾਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਐਸੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਹੀਨੈਰ੍ਧਨਚ੍ਯੁਤੈਃ। ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ
ਮੰਦ ਬੁਧੀ, ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਜਾਂ ਧਨ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਅਤੇ ਰਥ ਰਹਿਤ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਮਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤੇਨ ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇਕ ਰਾਤ ਲਈ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਯਾਂ ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਚਿਰਾਦਿਵ। ਦ੍ਰੁਪਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਂ ਕੁਰੂਨ੍ਭੀष੍ਮ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਰ੍ਥੀ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਭਵਤਃ ਕਾਮਂ ਸਂਵਰ੍ਧਯਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸਮਰਥ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਨਾਗਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਇਹ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਪਜ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਪਂ ਸਾਧ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ। ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ ਭੋਗਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇੱਕ ਐਸਾ ਧਨੁ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਟੁੱਟ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਕੁਰੂਣਾਮਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੇਦਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਕਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਕਰਾਸ੍ਤਵ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇਰਾ ਹਨ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृਤਂ ਤਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਤੇਰੀ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਭੀष੍ਮੋ ਗੁਰੁਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੈਃ ਸਹ। ਪੌਤ੍ਰਾਨਾਦਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਸੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯ ਇਤਿ ਦਦੌ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।