ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਗੁਰੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯਜਨਸੇਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਧਨੁਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹੇ।
ਸ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸਖਾ ਚਾਸੀਦੁਪਕਾਰੀ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਤੇਨਾਹਂ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਥੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸਹਾਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ। ਸ ਮੇ ਸਖਾ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦਿਤਿ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਅਹਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਯਦਾ ਤਦਾ। ਤਦ੍ਭੋਜ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਧਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
'ਜਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਮ ਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਵਵ੍ਰਾਜ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਮਯਾ
'ਮੇਰੀਆਂ ਮੌਜਾਂ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਨੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹਕ ਵਿਚ ਹੋਣਗੀਆਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਮਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਂਸ੍ਤਦਾ। ਸੋऽਹਂ ਪਿਤृਨਿਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰਲੋਭਾਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੇ; ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮੁਪਯੇਮੇ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਚ ਸਤ੍ਰੇ ਚ ਦਮੇ ਚ ਸਤਤਂ ਰਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਰਦਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਯਜਨ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਲੇਭੇ ਚ ਗੌਤਮੀ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੌਰਸਮ੍। ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਣਮਾਦਿਤ੍ਯਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ ਸਨ ਤੇ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਯਾ ਯਥਾ। ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਿਬਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਰੁਦਦ੍ਬਾਲਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਸਂਦੇਹਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਮੈਂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ; ਪਰ ਜਦ ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਰੋ ਪਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਭੀ।
ਨ ਸ੍ਨਾਤਕੋऽਵਸੀਦੇਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭ੍ਰਮਨ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਘੁੰਮਿਆ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਣਿਚ੍ਛਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਧਰ੍ਮੋਪੇਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਅਨ੍ਤਾਦਨ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸਾਫ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਯਵਪਿष੍ਟੋਦਕੇਨੈਨਂ ਲੋਭਯੇਯਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਿष੍ਟਰਸਂ ਬਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਮਯਾऽਪਿ ਚ
ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੁਭਾਇਆ; ਆਟਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਨਨਰ੍ਤੋਤ੍ਥਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਬਾਲੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਿਆ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ।
ਹਾਸ੍ਯਤਾਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇऽਭਵਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਿਗਸ੍ਤ੍ਵਧਨਿਨਂ ਯੋ ਧਨਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦੁਖ ਹੋਇਆ; 'ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲਾਨਤ, ਜੋ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਧਨ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦਾ!'
ਪਿष੍ਟੋਦਕਂ ਸੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਤृष੍ਣਯਾ। ਨृਤ੍ਯਤਿਸ੍ਮ ਮੁਦਾਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਮਯਾऽਪ੍ਯੁਤ
ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ'?
ਇਤਿ ਸਂਭਾषਤਾਂ ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਚ੍ਯਵਤ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਗਰ੍ਹਨ੍ਮਨਸੇਦਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ।
ਅਪਿ ਚਾਹਂ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤੋ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਵਸੇ। ਪਰੋਪਸੇਵਾਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਧਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਾਪੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਨੇਹਾਨੁਰਾਗਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਦਾਰਃ ਸੌਮਕਿਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਗਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸੌਮਕੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਸਙ੍ਗਮਂ ਚੈਵ ਵਚਨਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਗਮ੍ਯ ਸਖਇਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਤਿ। ਉਪਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸਖਿਵਚ੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣੋ," ਅਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪਾਸ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਮਾਂ ਨਿਰਾਕਾਰਮਿਵ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਕृਤੇਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਬੀ ਵਾਂਗ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਤੇਰੀ ਸਮਝ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।"
ਯਦਾਤ੍ਥ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸਖਾ ਤੇऽਹਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜ। ਸਂਗਤਨੀਹ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ," ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੌਹृਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ
ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਰਥਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਸੀ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸਾਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਵੈषਮ੍ਯਾਨ੍ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਸਖ੍ਯਮਜਰਂ ਲੋਕੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਜਾਤੁ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਦੋਸਤੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਕਾਮੋ ਵੈਨਂ ਵਿਹਰਤਿ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵੈਨਂ ਰਹਤ੍ਯੁਤ। ਮੈਵਂ ਜੀਰ੍ਣਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਦੁਪਾਧਿਕृਤ੍
ਇਸ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ।
ਆਸੀਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਰ੍ਥਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਨਹ੍ਯਨਾਢ੍ਯਃ ਸਖਾऽऽਢ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਸਖਾ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋੜ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਗਰੀਬ ਅਮੀਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਅਗਿਆਨੀ ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ। ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਮੇਵਂ ਭੂਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਡਰਪੋਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹਾਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਐਸੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਹੀਨੈਰ੍ਧਨਚ੍ਯੁਤੈਃ। ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ
ਮੰਦ ਬੁਧੀ, ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਜਾਂ ਧਨ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਅਤੇ ਰਥ ਰਹਿਤ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।