ਸ਼ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਤਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਵਾਹਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ ਸ਼ਰਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਕੂਪਾਦਙ੍ਗੁਲਿਵੇष੍ਟਨਮ੍
ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਕੂਏਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੀਰ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦੌ ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਾਮਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮੁਦ੍ਧृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਹੁਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਕੱਢੀ ਹੋਈ ਅੰਗੂਠੀ ਹੈਰਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਅਭਿਵਨ੍ਦਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੈਤਦਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਕੋऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕੁਮਾਰਕਾਨ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਚ ਭੀष੍ਮਾਯ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭੀष੍ਮਮੂਚੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਉਹ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜਾਨਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਃ ਸ ਹਿ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੇਵਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ। ਅਥੈਨਮਾਨੀਯ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਜੋਗਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਿਪੁਣਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਹੇਤੁਮਾਗਮਨੇ ਤਚ੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਰ੍षੇਰਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਮਹਮਚ੍ਯੁਤ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਗਮਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਨਿਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਜਟਿਲੋ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਅਵਸਂ ਸੁਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਗੁਰੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯਜਨਸੇਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਧਨੁਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹੇ।
ਸ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸਖਾ ਚਾਸੀਦੁਪਕਾਰੀ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਤੇਨਾਹਂ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਥੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸਹਾਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ। ਸ ਮੇ ਸਖਾ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦਿਤਿ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਅਹਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਯਦਾ ਤਦਾ। ਤਦ੍ਭੋਜ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਧਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
'ਜਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਮ ਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਵਵ੍ਰਾਜ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਮਯਾ
'ਮੇਰੀਆਂ ਮੌਜਾਂ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਨੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹਕ ਵਿਚ ਹੋਣਗੀਆਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਮਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਂਸ੍ਤਦਾ। ਸੋऽਹਂ ਪਿਤृਨਿਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰਲੋਭਾਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੇ; ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮੁਪਯੇਮੇ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਚ ਸਤ੍ਰੇ ਚ ਦਮੇ ਚ ਸਤਤਂ ਰਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਰਦਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਯਜਨ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਲੇਭੇ ਚ ਗੌਤਮੀ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੌਰਸਮ੍। ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਣਮਾਦਿਤ੍ਯਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ ਸਨ ਤੇ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਯਾ ਯਥਾ। ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਿਬਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਰੁਦਦ੍ਬਾਲਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਸਂਦੇਹਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਮੈਂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ; ਪਰ ਜਦ ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਰੋ ਪਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਭੀ।
ਨ ਸ੍ਨਾਤਕੋऽਵਸੀਦੇਤ ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭ੍ਰਮਨ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਘੁੰਮਿਆ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਣਿਚ੍ਛਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਧਰ੍ਮੋਪੇਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਅਨ੍ਤਾਦਨ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸਾਫ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਯਵਪਿष੍ਟੋਦਕੇਨੈਨਂ ਲੋਭਯੇਯਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍। ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਿष੍ਟਰਸਂ ਬਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਮਯਾऽਪਿ ਚ
ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੁਭਾਇਆ; ਆਟਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਨਨਰ੍ਤੋਤ੍ਥਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਬਾਲੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਿਆ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ।
ਹਾਸ੍ਯਤਾਮੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇऽਭਵਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਂ ਧਿਗਸ੍ਤ੍ਵਧਨਿਨਂ ਯੋ ਧਨਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦੁਖ ਹੋਇਆ; 'ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲਾਨਤ, ਜੋ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਧਨ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਸਕਦਾ!'
ਪਿष੍ਟੋਦਕਂ ਸੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਤृष੍ਣਯਾ। ਨृਤ੍ਯਤਿਸ੍ਮ ਮੁਦਾਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪੀਤਂ ਮਯਾऽਪ੍ਯੁਤ
ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਆਟੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ'?
ਇਤਿ ਸਂਭਾषਤਾਂ ਵਾਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਚ੍ਯਵਤ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਗਰ੍ਹਨ੍ਮਨਸੇਦਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ।
ਅਪਿ ਚਾਹਂ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤੋ ਗਰ੍ਹਿਤੋ ਵਸੇ। ਪਰੋਪਸੇਵਾਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਧਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਾਪੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਨੇਹਾਨੁਰਾਗਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਦਾਰਃ ਸੌਮਕਿਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਗਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸੌਮਕੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ।