ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਮਾਨਮੁਪਗਮ੍ਯ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਭਗ੍ਨੋਤ੍ਸਾਹਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਨਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਤ੍ਯਵਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਪੈਸ਼ਲ੍ਯਾਦਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਵੋ ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਿਗੇਤਾਂ ਵਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਾ ਯੇ ਵੀਟਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤ
ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਇਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਵੀਟਾਂ ਚ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਚੈਵ ਹ੍ਯਹਮੇਤਦਪਿ ਦ੍ਵਯਮ੍। ਉਦ੍ਧਰੇਯਮਿषੀਕਾਭਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਮੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਇਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਪ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਦਾ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਏषਾ ਮੁष੍ਟਿਰਿषੀਕਾਣਾਂ ਮਯਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ
ਇਹ ਰਹੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਠ ਭਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਯਦਨ੍ਯੇषੁ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀषਿਕਯਾ ਵੀਟਾਂ ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਤਥਾऽਨ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਨੇ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਕੰਨੇ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ।
ਤਤੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ!'
ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮਣਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼ੀਧ੍ਰਮੇਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਥ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਅੰਗੂਠੀ-ਮਣੀ ਜਲਦੀ ਕੱਢੋ।
ਸ਼ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਤਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਵਾਹਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ ਸ਼ਰਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਕੂਪਾਦਙ੍ਗੁਲਿਵੇष੍ਟਨਮ੍
ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਕੂਏਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੀਰ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦੌ ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਾਮਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮੁਦ੍ਧृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਹੁਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਕੱਢੀ ਹੋਈ ਅੰਗੂਠੀ ਹੈਰਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਅਭਿਵਨ੍ਦਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੈਤਦਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਕੋऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕੁਮਾਰਕਾਨ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਚ ਭੀष੍ਮਾਯ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭੀष੍ਮਮੂਚੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਉਹ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜਾਨਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਃ ਸ ਹਿ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੇਵਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ। ਅਥੈਨਮਾਨੀਯ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਜੋਗਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਿਪੁਣਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਹੇਤੁਮਾਗਮਨੇ ਤਚ੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਰ੍षੇਰਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਮਹਮਚ੍ਯੁਤ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਗਮਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਨਿਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਜਟਿਲੋ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਅਵਸਂ ਸੁਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਗੁਰੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯਜਨਸੇਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਧਨੁਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹੇ।
ਸ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸਖਾ ਚਾਸੀਦੁਪਕਾਰੀ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਤੇਨਾਹਂ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਥੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸਹਾਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ। ਸ ਮੇ ਸਖਾ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦਿਤਿ ਮਾਂ ਭੀष੍ਮ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਅਹਂ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਯਦਾ ਤਦਾ। ਤਦ੍ਭੋਜ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਧਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
'ਜਦ ਪਾਂਚਾਲੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਮ ਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਵਵ੍ਰਾਜ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਮਯਾ
'ਮੇਰੀਆਂ ਮੌਜਾਂ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਆਸਾਨੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹਕ ਵਿਚ ਹੋਣਗੀਆਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਮਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਂਸ੍ਤਦਾ। ਸੋऽਹਂ ਪਿਤृਨਿਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰਲੋਭਾਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੇ; ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮੁਪਯੇਮੇ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਚ ਸਤ੍ਰੇ ਚ ਦਮੇ ਚ ਸਤਤਂ ਰਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਰਦਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਯਜਨ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਲੇਭੇ ਚ ਗੌਤਮੀ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੌਰਸਮ੍। ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਣਮਾਦਿਤ੍ਯਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਭੀਮ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ ਸਨ ਤੇ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਯਾ ਯਥਾ। ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਿਬਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਰੁਦਦ੍ਬਾਲਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਸਂਦੇਹਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਮੈਂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ; ਪਰ ਜਦ ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਰੋ ਪਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਭੀ।