ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। `ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਯਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸ ਨਾਗਪੁਰਮਾਗਮ੍ਯ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤਨੁਜਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕृਪਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਤਂ ਜਨਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ ਤਤ੍ਰ ਗੂਢਾਤ੍ਮਾ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਵਾਸ ਹ। ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਮੇਤਾ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਕੁਮਾਰ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਵੀਟਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਮੁਦਾ। `ਤੇषਾਂ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਨਾਮੁਦਪਾਨੇऽਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਉੰਗਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਪਾਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਟਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਪਤਤ੍। ਗਰ੍ਤਾਨ੍ਬੁਨਾ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤਾਰਾਰੂਪਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਲੁਕਈ ਹੋਈ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਵੀਟਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਾਦृਤਾਃ। ਨ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕਰ੍ਮ ਵੀਟੋਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਗੇਂਦ ਕੱਢਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੇਂਦ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵ੍ਰੀਡਯਾਵਨਤਾਨਨਾਃ। ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਗਮਵਿਦਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਚੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢੀਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼੍ਯਾਮਮਾਪਨ੍ਨਂ ਪਲਿਤਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਕृਤ੍ਯਵਨ੍ਤਮਦੂਰਸ੍ਥਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਬੁੱਢਾ, ਪਤਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਮਾਨਮੁਪਗਮ੍ਯ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਭਗ੍ਨੋਤ੍ਸਾਹਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਨਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਤ੍ਯਵਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਪੈਸ਼ਲ੍ਯਾਦਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਵੋ ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਿਗੇਤਾਂ ਵਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਾ ਯੇ ਵੀਟਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤ
ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਇਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਵੀਟਾਂ ਚ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਚੈਵ ਹ੍ਯਹਮੇਤਦਪਿ ਦ੍ਵਯਮ੍। ਉਦ੍ਧਰੇਯਮਿषੀਕਾਭਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਮੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਇਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਪ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਦਾ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਏषਾ ਮੁष੍ਟਿਰਿषੀਕਾਣਾਂ ਮਯਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ
ਇਹ ਰਹੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਠ ਭਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਯਦਨ੍ਯੇषੁ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀषਿਕਯਾ ਵੀਟਾਂ ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਤਥਾऽਨ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਨੇ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਕੰਨੇ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ।
ਤਤੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ!'
ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮਣਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼ੀਧ੍ਰਮੇਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਥ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਅੰਗੂਠੀ-ਮਣੀ ਜਲਦੀ ਕੱਢੋ।
ਸ਼ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਤਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਵਾਹਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ ਸ਼ਰਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਕੂਪਾਦਙ੍ਗੁਲਿਵੇष੍ਟਨਮ੍
ਉਸਤਾਦ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਨੂੰ ਕੂਏਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੀਰ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦੌ ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨਾਮਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮੁਦ੍ਧृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਹੁਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਕੱਢੀ ਹੋਈ ਅੰਗੂਠੀ ਹੈਰਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਅਭਿਵਨ੍ਦਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੈਤਦਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਕੋऽਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕੁਮਾਰਕਾਨ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਚ ਭੀष੍ਮਾਯ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭੀष੍ਮਮੂਚੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਉਹ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾਵਿਧਮ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜਾਨਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤਰੂਪਃ ਸ ਹਿ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੇਵਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ। ਅਥੈਨਮਾਨੀਯ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਜੋਗਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਿਪੁਣਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਹੇਤੁਮਾਗਮਨੇ ਤਚ੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਮਹਰ੍षੇਰਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਾਸ਼ਮਹਮਚ੍ਯੁਤ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਗਮਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਨਿਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਜਟਿਲੋ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਅਵਸਂ ਸੁਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।