ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਜਿਹ੍ਮਭ੍ਰੂਃ ਕषਾਯੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਸਂਪਨ੍ਨੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਕृਤੇਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਰਵੀषਿ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸਖਾ ਤੇऽਹਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ”, ਪਰ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।’
ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਮੇਵਂਭੂਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹੀਨੈਰ੍ਧਨਚ੍ਯੁਤੈਃ
‘ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।’
ਸੌਹृਦਾਨ੍ਯਪਿ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਜੀਰ੍ਯਤਃ। ਸੌਹृਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਬਨ੍ਧਨਮ੍
‘ਮਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸੀ।’
ਨ ਸਖ੍ਯਮਜਰਂ ਲੋਕੇ ਹृਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਾਮਸ਼੍ਚੈਤਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵੈਨਂ ਰਹਤ੍ਯੁਤ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਲਾਲਚ ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਵਂ ਜੀਰ੍ਣਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਦੁਪਾਧਿਕृਤ੍। ਆਸੀਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਰ੍ਥਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਨਾ ਫੜ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਸੀ।
ਨ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਸੁਮਤੋ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਸਖਾ। ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਗਰੀਬ ਕਦੇ ਅਮੀਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਡਰਪੋਕ ਵੀਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹਃ ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਨ ਤੁ ਪੁष੍ਟਵਿਪੁष੍ਟਯੋਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਆਹ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਚ।
ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ। ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ—ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਦ੍ਰੁਪਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। `ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਯਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸ ਨਾਗਪੁਰਮਾਗਮ੍ਯ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤਨੁਜਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕृਪਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਤਂ ਜਨਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ ਤਤ੍ਰ ਗੂਢਾਤ੍ਮਾ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਵਾਸ ਹ। ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਮੇਤਾ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਕੁਮਾਰ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਵੀਟਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਮੁਦਾ। `ਤੇषਾਂ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਨਾਮੁਦਪਾਨੇऽਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਉੰਗਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਪਾਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਟਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਪਤਤ੍। ਗਰ੍ਤਾਨ੍ਬੁਨਾ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤਾਰਾਰੂਪਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਲੁਕਈ ਹੋਈ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਵੀਟਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਾਦृਤਾਃ। ਨ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕਰ੍ਮ ਵੀਟੋਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਗੇਂਦ ਕੱਢਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੇਂਦ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵ੍ਰੀਡਯਾਵਨਤਾਨਨਾਃ। ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਗਮਵਿਦਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਚੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢੀਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼੍ਯਾਮਮਾਪਨ੍ਨਂ ਪਲਿਤਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਕृਤ੍ਯਵਨ੍ਤਮਦੂਰਸ੍ਥਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਬੁੱਢਾ, ਪਤਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਮਾਨਮੁਪਗਮ੍ਯ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਭਗ੍ਨੋਤ੍ਸਾਹਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਨਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਤ੍ਯਵਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਂ ਪੈਸ਼ਲ੍ਯਾਦਭ੍ਯਭਾषਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਵੋ ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਿਗੇਤਾਂ ਵਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਾ ਯੇ ਵੀਟਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤ
ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਇਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਵੀਟਾਂ ਚ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਚੈਵ ਹ੍ਯਹਮੇਤਦਪਿ ਦ੍ਵਯਮ੍। ਉਦ੍ਧਰੇਯਮਿषੀਕਾਭਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਮੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਇਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਪ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਦਾ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਏषਾ ਮੁष੍ਟਿਰਿषੀਕਾਣਾਂ ਮਯਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ
ਇਹ ਰਹੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਠ ਭਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਯਦਨ੍ਯੇषੁ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮੀषਿਕਯਾ ਵੀਟਾਂ ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਤਥਾऽਨ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਨੇ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਕੰਨੇ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ।
ਤਤੋ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਮਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ!'
ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਮਣਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼ੀਧ੍ਰਮੇਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰਥ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਅੰਗੂਠੀ-ਮਣੀ ਜਲਦੀ ਕੱਢੋ।