ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ। ਅਹਂ ਧਨਮਨਨ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਵਿਪੁਲਵ੍ਰਤ
‘ਰਾਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਥੋਂ ਅਖੂਤ ਧਨ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।’
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਮਮ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਸੁ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ
‘ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।’
ਤਥੈਵੇਯਂ ਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ। ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਨਗਰਮਾਲਿਨੀ
‘ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।’
ਸ਼ਰੀਰਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਦ੍ਯ ਮਮੇਦਮਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
‘ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।’
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਵृਣੀष੍ਵ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵਦਾਸ਼ੁ ਤਤ੍
‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੁਣ ਲੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।’
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਸਸਂਹਾਰਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸ ਪ੍ਰਯੋਗਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
‘ਭਾਰਗਵ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਤਰੀਕੇ ਪੂਰੇ ਦਿੰ।’
ਏਤਦ੍ਵਸੁ ਵਸੂਨਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ।' ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਸਰਹਸ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਮਸ਼ੇषਤਃ
‘ਇਹ ਸਭ ਧਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।’ ‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਜ਼ੀ ਵਚਨ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਪੂਰਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੁਰੁਪਦ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਹ
ਫਿਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੁਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਸ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਵਚੋऽਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਜਿਹ੍ਮਭ੍ਰੂਃ ਕषਾਯੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਸਂਪਨ੍ਨੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਕृਤੇਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਰਵੀषਿ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸਖਾ ਤੇऽਹਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ”, ਪਰ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।’
ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਮੇਵਂਭੂਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹੀਨੈਰ੍ਧਨਚ੍ਯੁਤੈਃ
‘ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।’
ਸੌਹृਦਾਨ੍ਯਪਿ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਜੀਰ੍ਯਤਃ। ਸੌਹृਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਬਨ੍ਧਨਮ੍
‘ਮਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸੀ।’
ਨ ਸਖ੍ਯਮਜਰਂ ਲੋਕੇ ਹृਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਾਮਸ਼੍ਚੈਤਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵੈਨਂ ਰਹਤ੍ਯੁਤ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਲਾਲਚ ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਵਂ ਜੀਰ੍ਣਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਦੁਪਾਧਿਕृਤ੍। ਆਸੀਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਰ੍ਥਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਨਾ ਫੜ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਸੀ।
ਨ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਸੁਮਤੋ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਸਖਾ। ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਗਰੀਬ ਕਦੇ ਅਮੀਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਡਰਪੋਕ ਵੀਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹਃ ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਨ ਤੁ ਪੁष੍ਟਵਿਪੁष੍ਟਯੋਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਆਹ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਚ।
ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ। ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ—ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਦ੍ਰੁਪਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। `ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਯਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨਚਿਰਾਦਿਵ
ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਚੁੱਕੀ।
ਸ ਨਾਗਪੁਰਮਾਗਮ੍ਯ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤਨੁਜਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕृਪਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਤਂ ਜਨਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ ਤਤ੍ਰ ਗੂਢਾਤ੍ਮਾ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਵਾਸ ਹ। ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਮੇਤਾ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਕੁਮਾਰ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਵੀਟਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਾਃ ਪਰ੍ਯਚਰਨ੍ਮੁਦਾ। `ਤੇषਾਂ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਨਾਮੁਦਪਾਨੇऽਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਉੰਗਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਪਾਤ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਟਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਪਤਤ੍। ਗਰ੍ਤਾਨ੍ਬੁਨਾ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤਾਰਾਰੂਪਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਲੁਕਈ ਹੋਈ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍।' ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਵੀਟਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਾਦृਤਾਃ। ਨ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕਰ੍ਮ ਵੀਟੋਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਗੇਂਦ ਕੱਢਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੇਂਦ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵ੍ਰੀਡਯਾਵਨਤਾਨਨਾਃ। ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਗਮਵਿਦਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਚੋਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢੀਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼੍ਯਾਮਮਾਪਨ੍ਨਂ ਪਲਿਤਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਕृਤ੍ਯਵਨ੍ਤਮਦੂਰਸ੍ਥਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਬੁੱਢਾ, ਪਤਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।