ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਸਨ੍ਧੀਮਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਪਰਂਤਪਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਦਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਵਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗਿਆਨਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹ। ਸ਼੍ਰਉਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਰਾਮ ਦੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵ੍ਰਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਵਾਹੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਭਰਗਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵृਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰੁਪਗਮ੍ਯ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਮ੍। ਆਚਖ੍ਯਾਵਾਤ੍ਮਨੋ ਨਾਮ ਜਨ੍ਮ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਪਾਦੌ ਚੈਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਨਂ ਜਿਗਮਿषੁਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਯੋਨਿਜਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।'
ਆਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਕਾਮਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮਰ੍ਦਨਃ
‘ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਹਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
‘ਸਵਾਗਤ ਹੈ ਤੇਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ! ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?’ ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ। ਅਹਂ ਧਨਮਨਨ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਵਿਪੁਲਵ੍ਰਤ
‘ਰਾਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਥੋਂ ਅਖੂਤ ਧਨ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।’
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਮਮ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਸੁ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ
‘ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।’
ਤਥੈਵੇਯਂ ਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ। ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਨਗਰਮਾਲਿਨੀ
‘ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।’
ਸ਼ਰੀਰਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਦ੍ਯ ਮਮੇਦਮਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
‘ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।’
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਵृਣੀष੍ਵ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵਦਾਸ਼ੁ ਤਤ੍
‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੁਣ ਲੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।’
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਸਸਂਹਾਰਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸ ਪ੍ਰਯੋਗਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
‘ਭਾਰਗਵ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਤਰੀਕੇ ਪੂਰੇ ਦਿੰ।’
ਏਤਦ੍ਵਸੁ ਵਸੂਨਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ।' ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਸਰਹਸ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਮਸ਼ੇषਤਃ
‘ਇਹ ਸਭ ਧਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।’ ‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਜ਼ੀ ਵਚਨ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਪੂਰਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੁਰੁਪਦ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਹ
ਫਿਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੁਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਸ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਵਚੋऽਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਜਿਹ੍ਮਭ੍ਰੂਃ ਕषਾਯੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਸਂਪਨ੍ਨੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਕृਤੇਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਰਵੀषਿ ਪ੍ਰਸਭਂ ਸਖਾ ਤੇऽਹਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ”, ਪਰ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ।’
ਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਮੇਵਂਭੂਤੈਰ੍ਨਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹੀਨੈਰ੍ਧਨਚ੍ਯੁਤੈਃ
‘ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।’
ਸੌਹृਦਾਨ੍ਯਪਿ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਜੀਰ੍ਯਤਃ। ਸੌਹृਦਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਬਨ੍ਧਨਮ੍
‘ਮਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸੀ।’
ਨ ਸਖ੍ਯਮਜਰਂ ਲੋਕੇ ਹृਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਾਮਸ਼੍ਚੈਤਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵੈਨਂ ਰਹਤ੍ਯੁਤ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਲਾਲਚ ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਵਂ ਜੀਰ੍ਣਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਦੁਪਾਧਿਕृਤ੍। ਆਸੀਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਰ੍ਥਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਨਾ ਫੜ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਸੀ।
ਨ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਸੁਮਤੋ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਸਖਾ। ਨ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਕ੍ਲੀਬਃ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਗਰੀਬ ਕਦੇ ਅਮੀਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਡਰਪੋਕ ਵੀਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹਃ ਸਖ੍ਯਂ ਚ ਨ ਤੁ ਪੁष੍ਟਵਿਪੁष੍ਟਯੋਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਆਹ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਚ।
ਨਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਾਰਥੀ ਰਥਿਨਃ ਸਖਾ। ਨਾਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ—ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਦ੍ਰੁਪਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਨ੍ਯੁਨਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।