ਕਨਿष੍ਠਜਾਤਂ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਨ੍ਤਿਕੇ। ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ।' ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਅਗਨਿਵੇਸ਼ਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸਖਾ ਚਾਸੀਤ੍ਪृषਤੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨਾਮ ਤਥਾ ਸਮਭਵਤ੍ਸੁਤਃ
ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਹੋਇਆ।
ਸ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਧ੍ਯਯਨਂ ਚੈਵ ਚਕਾਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪृषਤੇ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਭਵਤ੍। ਪਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਤ੍ਤਰੇषੁ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਉੱਤਰੀ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨਾਰੁਰੋਹ ਦਿਵਂ ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਸਨ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਰਦਵਾਜ ਜੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਃ। ਤਤਃ ਪਿਤृਨਿਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੀਂ ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕृਪੀਂ ਦ੍ਰੋਣੋऽਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਤ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਦਮੇ ਚ ਸਤਤ ਰਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੀ ਧੀ ਕ੍ਰਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਯੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਲਭਦ੍ਗੌਤਮੀ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਯਥੈਵੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਸੀ; ਉਹ ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉੱਚੈਹਸ਼ਰਾਵਸ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੰਘਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭੂਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਵਾਸ੍ਯ ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਮ ਨਦਤਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਇਕ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀ ਹੈ।'
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮੈਵ ਬਾਲੋऽਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸੁਤੇਨ ਤੇਨ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।' ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਵਸਨ੍ਧੀਮਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਪਰਂਤਪਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਦਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਵਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗਿਆਨਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹ। ਸ਼੍ਰਉਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਰਾਮ ਦੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵ੍ਰਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਵਾਹੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਭਰਗਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵृਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰੁਪਗਮ੍ਯ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਮ੍। ਆਚਖ੍ਯਾਵਾਤ੍ਮਨੋ ਨਾਮ ਜਨ੍ਮ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਭਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਪਾਦੌ ਚੈਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਨਂ ਜਿਗਮਿषੁਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਯੋਨਿਜਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।'
ਆਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਕਾਮਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮਰ੍ਦਨਃ
‘ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਹਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
‘ਸਵਾਗਤ ਹੈ ਤੇਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ! ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?’ ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ। ਅਹਂ ਧਨਮਨਨ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਵਿਪੁਲਵ੍ਰਤ
‘ਰਾਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਥੋਂ ਅਖੂਤ ਧਨ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।’
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਮਮ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਸੁ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤਪੋਧਨ
‘ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।’
ਤਥੈਵੇਯਂ ਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ। ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਨਗਰਮਾਲਿਨੀ
‘ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।’
ਸ਼ਰੀਰਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਦ੍ਯ ਮਮੇਦਮਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
‘ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।’
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਵृਣੀष੍ਵ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣ ਵਦਾਸ਼ੁ ਤਤ੍
‘ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੁਣ ਲੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।’
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਸਸਂਹਾਰਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸ ਪ੍ਰਯੋਗਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
‘ਭਾਰਗਵ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਢੰਗ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਤਰੀਕੇ ਪੂਰੇ ਦਿੰ।’
ਏਤਦ੍ਵਸੁ ਵਸੂਨਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ।' ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਦਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਸਰਹਸ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਮਸ਼ੇषਤਃ
‘ਇਹ ਸਭ ਧਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।’ ‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਜ਼ੀ ਵਚਨ ਤੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਪੂਰਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਖਾਯਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੁਰੁਪਦ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਖਾਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਿਹ
ਫਿਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੁਰੁਪਦ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਸ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਵਚੋऽਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਚਾਲ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ।