ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਰਦ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਗੌਤਮਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤਃ ਸਹਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਭੋ
ਗੌਤਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਰਦਵਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨੇ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਾਯਤ। ਯਥਾਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਉਤਨੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੰਨੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਧਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾ ਵੇਦਾਸ੍ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਥਾ ਸ ਤਪਸੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਪਸਾ ਵਿਪੁਲੇਨ ਚ। ਭृਸ਼ਂ ਸਨ੍ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਾਲਵਤੀਂ ਨਾਮ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਕੌਰਵ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਜਾਲਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ।'
ਸਾ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਂ ਬਾਲਾ ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਹ ਜਾਲਵਤੀ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਧਨੁ-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਤਾਮੇਕਵਸਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋऽਪ੍ਸਰਸਂ ਵਨੇ। ਲੋਕੇऽਪ੍ਰਤਿਮਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋऽਭਵਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਹਿ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਪਤਨ੍ਭੁਵਿ। ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਗਰੀਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਸਮਰ੍ਥਨਾਤ੍। ਅਵਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਪਰਮੇਣ ਹ
ਪਰ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਜ्ञ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕਾਰਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤੇਨ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੇਤੋऽਸ੍ਯ ਸ ਚ ਤਨ੍ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਇਸ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਿਹਾ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਸ ਵਿਹਾਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਂ ਚ ਤਾਂ ਚੈਵਾਪ੍ਸਰਸਂ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮুনি ਆਪਣਾ ਧਨੁ-ਬਾਣ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਰੇਤਸ੍ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਪਪਾਤ ਚ। ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਚ ਪਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਤਦਭਵਨ੍ਨृਪ
ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਉਥੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਤੇ ਪਿਆ; ਰਾਜਨ, ਜੋ ਵੀਰਯ ਓਥੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਮਿਥੁਂ ਜਜ੍ਞੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। `ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ।।' ਮृਗਯਾਂ ਚਰਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਸ੍ਤੁ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਗੌਤਮ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮਹਾਰਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੇਨਾਚਰੋऽਰਣ੍ਯੇ ਮਿਥੁਨਂ ਤਦਪਸ਼੍ਯਤ। ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਨਿ ਚ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਇੱਕ ਸੈਨਿਕ ਉਹ ਜੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਧਨੁ, ਬਾਣ ਤੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਚਾਪਤ੍ਯੇ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ਤਗਸ੍ਯ ਹ। ਸ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਿਥੁਨਂ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੋੜਾ, ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਮਿਥੁਨਂ ਰਾਜਾ ਚ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਗृਹਾਨੇਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਵਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਜੋੜਾ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਰ ਕੇ, ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਪ੍ਰਾਤਿਪੇਯੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਿਥੁਨਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਤੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਕृਪਯਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਬਾਲਾਵਿਮੌ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਾਵਿਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਯੋਰ੍ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। `ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਪ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕृਪੀ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸਾऽਭਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਪਾਲੇ, ਮਹੀਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੁੰਡਾ 'ਕ੍ਰਿਪ' ਤੇ ਕੁੜੀ 'ਕ੍ਰਿਪੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਪਿਤਾਪਿ ਗੌਤਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਾ ਤਾਵਵਨ੍ਦਿਤ। ਆਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਗੌਤਮ, ਪਿਤਾ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੋਤ ਤੇ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੱਸੀ।
ਕृਪੋऽਪਿ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੋऽਭਵਤ੍।' ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਕ੍ਰਿਪ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਲੇਨਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਹ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਪਿਤਾ। ਸੋऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪਰਮਾਚਾਰ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਪਮਾਹੂਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪਰਿਸਮਾਧਾਯ ਕृਪਮਾਰਾਧਯਤ੍ਤਦਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਨ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਧਿਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਯਾਦਵੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ — ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ — ਧਨੁਰਵेद ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ। `ਕृਪਮਾਚਾਰ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਤਾਂ ਗਤਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ।
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਾਚਾਰ੍ਯਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਸਂਮਤਾਨ੍। ਨਾਲ੍ਪਧੀਰ੍ਨਾਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਥਾ ਨਾਨਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਸਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਘੱਟ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਦੇਵਸਤ੍ਵੋ ਵਿਨਯੇਤ੍ਕੁਰੂਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਮਹਾਵਲਾਨ੍। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ — ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਧਮਤੇ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦੌ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਨਰਰ੍षਭ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚ ਦ੍ਰੋਣੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਮਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਧਨੁਰਵেদ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਬਭੂਵੁਃ ਕੌਰਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪਾਂਡਵ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।