ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਨਾਗਲੋਕੇ ਚ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਗੁਣਦੋषਮਸ਼ੇषਤਃ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਮਾਹ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਵ ਨ ਤੇ ਜਲ੍ਪ੍ਯਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਚੁੱਪ ਰਹੋ; ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।'
ਇਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਦृਤਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
'ਹੁਣ ਤੋਂ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਵਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
—ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਸਮਝ ਆਈ, ਉਹ—
ਨਤ੍ਵੇਵ ਬਹੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮ੍
—ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚੈਵਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਤਪ੍ਯਤੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਖੜਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤਿਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਗੌਤਮਂ ਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਗੁਰੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍। `ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਿਵੇਦਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਾਃ।' ਅਧਿਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਕृਪਾਤ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਹ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ।
ਕृਪਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਂਭਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬਾਤ੍ਕਥਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਥਂ ਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਰਦ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਗੌਤਮਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤਃ ਸਹਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਭੋ
ਗੌਤਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਰਦਵਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨੇ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਾਯਤ। ਯਥਾਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਉਤਨੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੰਨੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਧਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾ ਵੇਦਾਸ੍ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਥਾ ਸ ਤਪਸੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਪਸਾ ਵਿਪੁਲੇਨ ਚ। ਭृਸ਼ਂ ਸਨ੍ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਾਲਵਤੀਂ ਨਾਮ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਕੌਰਵ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਜਾਲਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ।'
ਸਾ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਂ ਬਾਲਾ ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਹ ਜਾਲਵਤੀ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਧਨੁ-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਤਾਮੇਕਵਸਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋऽਪ੍ਸਰਸਂ ਵਨੇ। ਲੋਕੇऽਪ੍ਰਤਿਮਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋऽਭਵਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਹਿ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਪਤਨ੍ਭੁਵਿ। ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਗਰੀਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਸਮਰ੍ਥਨਾਤ੍। ਅਵਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਪਰਮੇਣ ਹ
ਪਰ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਜ्ञ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕਾਰਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤੇਨ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੇਤੋऽਸ੍ਯ ਸ ਚ ਤਨ੍ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਇਸ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਿਹਾ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਸ ਵਿਹਾਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਂ ਚ ਤਾਂ ਚੈਵਾਪ੍ਸਰਸਂ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮুনি ਆਪਣਾ ਧਨੁ-ਬਾਣ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਰੇਤਸ੍ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਪਪਾਤ ਚ। ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਚ ਪਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਤਦਭਵਨ੍ਨृਪ
ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਉਥੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ 'ਤੇ ਪਿਆ; ਰਾਜਨ, ਜੋ ਵੀਰਯ ਓਥੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਮਿਥੁਂ ਜਜ੍ਞੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। `ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ।।' ਮृਗਯਾਂ ਚਰਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਸ੍ਤੁ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਗੌਤਮ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮਹਾਰਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੇਨਾਚਰੋऽਰਣ੍ਯੇ ਮਿਥੁਨਂ ਤਦਪਸ਼੍ਯਤ। ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਨਿ ਚ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਇੱਕ ਸੈਨਿਕ ਉਹ ਜੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਧਨੁ, ਬਾਣ ਤੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਚਾਪਤ੍ਯੇ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ਤਗਸ੍ਯ ਹ। ਸ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਿਥੁਨਂ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੋੜਾ, ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਮਿਥੁਨਂ ਰਾਜਾ ਚ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਗृਹਾਨੇਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਵਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਜੋੜਾ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਰ ਕੇ, ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯੋਜਯਤ੍। ਪ੍ਰਾਤਿਪੇਯੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਿਥੁਨਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਤੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਕृਪਯਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਬਾਲਾਵਿਮੌ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਾਵਿਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਯੋਰ੍ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦੇਵ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। `ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਪ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕृਪੀ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸਾऽਭਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਪਾਲੇ, ਮਹੀਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੁੰਡਾ 'ਕ੍ਰਿਪ' ਤੇ ਕੁੜੀ 'ਕ੍ਰਿਪੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਪਿਤਾਪਿ ਗੌਤਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸਾ ਤਾਵਵਨ੍ਦਿਤ। ਆਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਗੌਤਮ, ਪਿਤਾ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੋਤ ਤੇ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੱਸੀ।
ਕृਪੋऽਪਿ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰੋऽਭਵਤ੍।' ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਕ੍ਰਿਪ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਧਨੁਰਵੈਦ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।