ਯਤ੍ਤੇ ਪੀਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਸੋऽਯਂ ਵੀਰ੍ਯਸਂਭृਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਰਣੇऽਧृष੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
‘ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਰਸ ਤੂੰ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।’
ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ੍ਨਾਤੋ ਦਿਵ੍ਯੈਰਿਮੈਰ੍ਜਲੈਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇऽਨੁਤਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵ
‘ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਯ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੁਖੀ ਹਨ।’
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਃ। ਤਤੋ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ
ਫਿਰ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਓषਧੀਭਿਰ੍ਵਿषਘ੍ਨੀਭਿਃ ਸੁਰਭੀਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨਾਸ਼ਕ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਰਵੋਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤੋ ਭੁਜਗੈਰ੍ਵੀਰ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸਂਛਨ੍ਨੋ ਨਾਗਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸੰਪੂਰਨ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਾਗਲੋਕਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਨਾਗੈਰ੍ਜਲਾਜ੍ਜਲਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ; ਫਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤੇ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧਿਰੇ ਨਾਗਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਾਗਾਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮੇਵ ਚ। ਕਨੀਯਸਃ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਵਰਿਵਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮਲਿਆ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਨਰਰ੍षਭੈਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਤਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਆਪਸੀ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਵਧੀਅਾ, ਵਧੀਅਾ!'
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਨਾਗਲੋਕੇ ਚ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਗੁਣਦੋषਮਸ਼ੇषਤਃ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਮਾਹ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਵ ਨ ਤੇ ਜਲ੍ਪ੍ਯਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਚੁੱਪ ਰਹੋ; ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।'
ਇਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਦृਤਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
'ਹੁਣ ਤੋਂ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਵਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
—ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਸਮਝ ਆਈ, ਉਹ—
ਨਤ੍ਵੇਵ ਬਹੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮ੍
—ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚੈਵਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਤਪ੍ਯਤੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਖੜਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤਿਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਗੌਤਮਂ ਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਗੁਰੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍। `ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਿਵੇਦਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਾਃ।' ਅਧਿਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਕृਪਾਤ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਹ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ।
ਕृਪਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਂਭਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬਾਤ੍ਕਥਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਥਂ ਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਰਦ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਗੌਤਮਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤਃ ਸਹਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਭੋ
ਗੌਤਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਰਦਵਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨੇ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਾਯਤ। ਯਥਾਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਉਤਨੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੰਨੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਧਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾ ਵੇਦਾਸ੍ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਥਾ ਸ ਤਪਸੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਪਸਾ ਵਿਪੁਲੇਨ ਚ। ਭृਸ਼ਂ ਸਨ੍ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਜਾਲਵਤੀਂ ਨਾਮ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਕੌਰਵ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਜਾਲਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ।'
ਸਾ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼ਰਦ੍ਵਤਃ। ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਂ ਬਾਲਾ ਲੋਭਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਮ੍
ਉਹ ਜਾਲਵਤੀ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਧਨੁ-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਤਾਮੇਕਵਸਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋऽਪ੍ਸਰਸਂ ਵਨੇ। ਲੋਕੇऽਪ੍ਰਤਿਮਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋऽਭਵਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਹਿ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਪਤਨ੍ਭੁਵਿ। ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁ ਤੇ ਬਾਣ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਗਰੀਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਸਮਰ੍ਥਨਾਤ੍। ਅਵਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਪਰਮੇਣ ਹ
ਪਰ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਜ्ञ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕਾਰਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤੇਨ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੇਤੋऽਸ੍ਯ ਸ ਚ ਤਨ੍ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਇਸ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਿਹਾ।