ਵਿਚਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਹ੍ਯੁਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਨਦੀਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭ ਲਏ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਮਸੇਨ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮੋ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਾਮਿਹ
ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰੀਣਯਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸਃ। ਕ੍ਰੂਰੋऽਸੌ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧੋऽਨਪਤ੍ਰਪਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਬੜਾ ਕਠੋਰ, ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਛੋਟਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈ।
ਨਿਹਨ੍ਯਾਦਪਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹृਦਯਂ ਦਹ੍ਯਤੀਵ ਚ
ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੈਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ੇषਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰੁ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟੋ ਹਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੇषੇऽਪਿ ਪ੍ਰਹਰੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾ ਯਥੋਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚੋਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਕੁਨ੍ਤੀ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਹਾਸੀਨਾ ਸੁਤੈਰ੍ਗृਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕੁੰਤੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽष੍ਟਮੇ ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਰਸੇ ਜੀਰ੍ਣੇ ਸੋऽਪ੍ਰਮੇਯਬਲੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤੇ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:
ਯਤ੍ਤੇ ਪੀਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਸੋऽਯਂ ਵੀਰ੍ਯਸਂਭृਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਰਣੇऽਧृष੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
‘ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਰਸ ਤੂੰ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।’
ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ੍ਨਾਤੋ ਦਿਵ੍ਯੈਰਿਮੈਰ੍ਜਲੈਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇऽਨੁਤਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵ
‘ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਯ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੁਖੀ ਹਨ।’
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਃ। ਤਤੋ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ
ਫਿਰ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਓषਧੀਭਿਰ੍ਵਿषਘ੍ਨੀਭਿਃ ਸੁਰਭੀਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨਾਸ਼ਕ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਰਵੋਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤੋ ਭੁਜਗੈਰ੍ਵੀਰ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸਂਛਨ੍ਨੋ ਨਾਗਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸੰਪੂਰਨ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਾਗਲੋਕਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਨਾਗੈਰ੍ਜਲਾਜ੍ਜਲਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ; ਫਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤੇ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧਿਰੇ ਨਾਗਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਾਗਾਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮੇਵ ਚ। ਕਨੀਯਸਃ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਵਰਿਵਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮਲਿਆ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਨਰਰ੍षਭੈਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਤਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਆਪਸੀ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਵਧੀਅਾ, ਵਧੀਅਾ!'
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਨਾਗਲੋਕੇ ਚ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਗੁਣਦੋषਮਸ਼ੇषਤਃ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਮਾਹ ਵਚੋऽਰ੍ਥਵਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਵ ਨ ਤੇ ਜਲ੍ਪ੍ਯਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਚੁੱਪ ਰਹੋ; ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ।'
ਇਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਦृਤਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
'ਹੁਣ ਤੋਂ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਯਦਾ ਤ੍ਵਵਗਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
—ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਸਮਝ ਆਈ, ਉਹ—
ਨਤ੍ਵੇਵ ਬਹੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਯਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਤਿਮ੍
—ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਣੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚੈਵਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਤਪ੍ਯਤੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਖੜਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤਿਦੁਰ੍ਮਦਾਨ੍। ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਗੌਤਮਂ ਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਗੁਰੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍। `ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਿਵੇਦਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਾਃ।' ਅਧਿਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਕृਪਾਤ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਹ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ।
ਕृਪਸ੍ਯਾਪਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਂਭਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬਾਤ੍ਕਥਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਥਂ ਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।