ਸੋऽਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਮਮ੍ਬ ਭੀਮ ਇਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਭਵਿਤਾ ਮਾਤਰ੍ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਵਨਂ ਚੈਵ ਵਿਚਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਾਂ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਭਾਗੇ; ਮੈਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜ ਲਿਆ।
ਤਦਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਤਂ ਵੀਰਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਤੋ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੀਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਐਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਇਹਾਗਮ੍ਯ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕ੍ਵ ਨੁ
ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਕਿੱਥੇ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਨਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੀਰ ਬਾਰੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਸੋਹਣੀ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਭੀਮ੍ ਨੇਤਿ ਹਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨ ਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਮਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਸਾਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨ੍ਵੇषਣੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੈਃ ਸਹ। ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਤੁਰੰਤ ਭੀਮ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਾਜ ਬਾਗਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ ਤੇ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀਮਭੀਮੇਤਿ ਤੇ ਵਾਚਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਦੈਰਯਨ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋऽਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਤਰਮ੍
ਭੀਮ! ਭੀਮ! ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਆਗਤਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਭੂਯ ਇਦਮੂਚੁਃ ਪृਥਾਂ ਤਦਾ। ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰਮ੍ਬ ਭੀਮੋ ਵਨੇ ਚਿਤਃ
ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਵਿਚਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਹ੍ਯੁਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਨਦੀਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭ ਲਏ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਮਸੇਨ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮੋ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਾਮਿਹ
ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰੀਣਯਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸਃ। ਕ੍ਰੂਰੋऽਸੌ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧੋऽਨਪਤ੍ਰਪਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਬੜਾ ਕਠੋਰ, ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਛੋਟਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈ।
ਨਿਹਨ੍ਯਾਦਪਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹृਦਯਂ ਦਹ੍ਯਤੀਵ ਚ
ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੈਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ੇषਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰੁ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟੋ ਹਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੇषੇऽਪਿ ਪ੍ਰਹਰੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾ ਯਥੋਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚੋਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਕੁਨ੍ਤੀ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਹਾਸੀਨਾ ਸੁਤੈਰ੍ਗृਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕੁੰਤੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽष੍ਟਮੇ ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਰਸੇ ਜੀਰ੍ਣੇ ਸੋऽਪ੍ਰਮੇਯਬਲੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤੇ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:
ਯਤ੍ਤੇ ਪੀਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਸੋऽਯਂ ਵੀਰ੍ਯਸਂਭृਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਰਣੇऽਧृष੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
‘ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਰਸ ਤੂੰ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।’
ਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ੍ਨਾਤੋ ਦਿਵ੍ਯੈਰਿਮੈਰ੍ਜਲੈਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇऽਨੁਤਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵ
‘ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਯ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੁਖੀ ਹਨ।’
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਃ। ਤਤੋ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ
ਫਿਰ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਓषਧੀਭਿਰ੍ਵਿषਘ੍ਨੀਭਿਃ ਸੁਰਭੀਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨਾਸ਼ਕ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਰਵੋਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਿਤੋ ਭੁਜਗੈਰ੍ਵੀਰ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸਂਛਨ੍ਨੋ ਨਾਗਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਸੰਪੂਰਨ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਾਗਲੋਕਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਨਾਗੈਰ੍ਜਲਾਜ੍ਜਲਰੁਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ; ਫਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤੇ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧਿਰੇ ਨਾਗਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਾਗਾਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮੇਵ ਚ। ਕਨੀਯਸਃ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਵਰਿਵਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮਲਿਆ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਨਰਰ੍षਭੈਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਤਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਆਪਸੀ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਵਧੀਅਾ, ਵਧੀਅਾ!'