ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਿਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧਨੌਘੋ ਰਤ੍ਨਨਿਚਯੋ ਵਸੁ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੋ ਵਾਸੁਕਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਯਦਿ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਕਿਮਸ੍ਯ ਧਨਸਂਚਯੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਰਸਂ ਪਿਬੇਤ੍ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਲਂ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁੰਡਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਰਸ ਪੀ ਲਵੇ; ਉਸ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਬਾਲੋऽਯਂ ਤਾਵਦਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਾਸੁਕਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦਿਓ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੈਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਸਂ ਪਿਬਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਬੀਮ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਯ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਸ ਪੀਤਾ।
ਏਕੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਤ੍ਤਤਃ ਕੁਣ੍ਡਂ ਪਿਬਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਏਵਮष੍ਟੌ ਸ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਹ੍ਯਪਿਬਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਿਚ, ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਪਾਤੀ ਪੀ ਲਿਆ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਠ ਪਾਤੀਆਂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਾਗਦਤ੍ਤੇ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਅਸ਼ੇਤ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਮਾਸ਼ੀਵਿषਹਦੇ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੰਦ ਸੀ, ਬੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ। ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਯਾਤੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰਤ ਏਵ ਨਃ
ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਵਿਦਨ੍ਪਾਪਮਾਤ੍ਮਨਿ। ਸ੍ਵੇਨਾਨੁਮਾਨੇਨ ਪਰਂ ਸਾਧੁਂ ਸਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਦਤਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਆਪਣੇ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ।
ਸੋऽਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਮਮ੍ਬ ਭੀਮ ਇਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਭਵਿਤਾ ਮਾਤਰ੍ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਵਨਂ ਚੈਵ ਵਿਚਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਾਂ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਭਾਗੇ; ਮੈਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜ ਲਿਆ।
ਤਦਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਤਂ ਵੀਰਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਤੋ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੀਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਐਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਇਹਾਗਮ੍ਯ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕ੍ਵ ਨੁ
ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਕਿੱਥੇ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਨਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੀਰ ਬਾਰੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਸੋਹਣੀ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਭੀਮ੍ ਨੇਤਿ ਹਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨ ਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਮਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਸਾਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨ੍ਵੇषਣੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੈਃ ਸਹ। ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਤੁਰੰਤ ਭੀਮ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਾਜ ਬਾਗਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ ਤੇ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀਮਭੀਮੇਤਿ ਤੇ ਵਾਚਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਦੈਰਯਨ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋऽਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਤਰਮ੍
ਭੀਮ! ਭੀਮ! ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਆਗਤਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਭੂਯ ਇਦਮੂਚੁਃ ਪृਥਾਂ ਤਦਾ। ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰਮ੍ਬ ਭੀਮੋ ਵਨੇ ਚਿਤਃ
ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਵਿਚਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਹ੍ਯੁਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਨਦੀਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭ ਲਏ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਮਸੇਨ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮੋ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਾਮਿਹ
ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰੀਣਯਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸਃ। ਕ੍ਰੂਰੋऽਸੌ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧੋऽਨਪਤ੍ਰਪਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਬੜਾ ਕਠੋਰ, ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਛੋਟਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈ।
ਨਿਹਨ੍ਯਾਦਪਿ ਤਂ ਵੀਰਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹृਦਯਂ ਦਹ੍ਯਤੀਵ ਚ
ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੈਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ੇषਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰੁ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟੋ ਹਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੇषੇऽਪਿ ਪ੍ਰਹਰੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ, ਸੁਭਾਗੀ; ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾ ਯਥੋਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚੋਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਕੁਨ੍ਤੀ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਹਾਸੀਨਾ ਸੁਤੈਰ੍ਗृਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕੁੰਤੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽष੍ਟਮੇ ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਰਸੇ ਜੀਰ੍ਣੇ ਸੋऽਪ੍ਰਮੇਯਬਲੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤੇ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: