ਤਤਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਅਦਸ਼੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਵਿਪੋਲ੍ਬਣੈਃ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਦਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿषਂ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍। ਹਤਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੇਣੈਵ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮੇਨ ਤੁ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਚਂ ਨੈਵਾਸ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਰਤ੍ਵਾਤ੍ਪृਥੁਵਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਵੀ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੀਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਤਾਵਸ਼ੇषਾ ਭੀਮੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਕਿਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਰਾਜਾਨਂ ਵਾਸੁਕਿਂ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਨਾਗ ਭੀਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਅਯਂ ਨਰੋ ਵੈ ਨਾਗਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹ੍ਯਪ੍ਸੁ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਯਥਾ ਚ ਨੋ ਮਤਿਰ੍ਵੀਰ ਵਿषਪੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਨਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚ ਦष੍ਟੋऽਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ। ਸਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧਨਮਾਸ਼ੁ ਨਃ
'ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਡੱਸਿਆ, ਇਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਪੋਥਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਤੋ ਵਾਸੁਕਿਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਾਗੈਨੁਗਤਸ੍ਤਦਾ
'ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣੋ।' ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ ਹੋਰ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਆਰ੍ਯਕੇਣ ਚ ਦृष੍ਟਃ ਸ ਪृਥਾਯਾ ਆਰ੍ਯਕੇਣ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਬੀਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਹ ਆਦਰਨੀਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਆਦਰਨੀਕ ਵੱਡੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾ ਦੌਹਿਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍। ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਪੋਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ; ਵਾਸੁਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਿਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧਨੌਘੋ ਰਤ੍ਨਨਿਚਯੋ ਵਸੁ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੋ ਵਾਸੁਕਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਯਦਿ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਕਿਮਸ੍ਯ ਧਨਸਂਚਯੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਰਸਂ ਪਿਬੇਤ੍ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਲਂ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁੰਡਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਰਸ ਪੀ ਲਵੇ; ਉਸ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਬਾਲੋऽਯਂ ਤਾਵਦਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਾਸੁਕਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦਿਓ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੈਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਸਂ ਪਿਬਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਬੀਮ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਯ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਸ ਪੀਤਾ।
ਏਕੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਤ੍ਤਤਃ ਕੁਣ੍ਡਂ ਪਿਬਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਏਵਮष੍ਟੌ ਸ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਹ੍ਯਪਿਬਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਿਚ, ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਪਾਤੀ ਪੀ ਲਿਆ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਠ ਪਾਤੀਆਂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਾਗਦਤ੍ਤੇ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਅਸ਼ੇਤ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਮਾਸ਼ੀਵਿषਹਦੇ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੰਦ ਸੀ, ਬੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ। ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਯਾਤੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰਤ ਏਵ ਨਃ
ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਵਿਦਨ੍ਪਾਪਮਾਤ੍ਮਨਿ। ਸ੍ਵੇਨਾਨੁਮਾਨੇਨ ਪਰਂ ਸਾਧੁਂ ਸਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਦਤਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਆਪਣੇ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ।
ਸੋऽਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਮਮ੍ਬ ਭੀਮ ਇਹਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਭਵਿਤਾ ਮਾਤਰ੍ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਵਨਂ ਚੈਵ ਵਿਚਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਾਂ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਭਾਗੇ; ਮੈਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜ ਲਿਆ।
ਤਦਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਤਂ ਵੀਰਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਤੋ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੀਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਐਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਇਹਾਗਮ੍ਯ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕ੍ਵ ਨੁ
ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਕਿੱਥੇ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਨਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਂ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੀਰ ਬਾਰੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਸੋਹਣੀ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਭੀਮ੍ ਨੇਤਿ ਹਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨ ਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਮਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਸਾਵਿਤਿ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।'
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨ੍ਵੇषਣੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯਾਨੁਜੈਃ ਸਹ। ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਤੁਰੰਤ ਭੀਮ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਾਜ ਬਾਗਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ ਤੇ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੀਮਭੀਮੇਤਿ ਤੇ ਵਾਚਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਦੈਰਯਨ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋऽਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਸ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਤਰਮ੍
ਭੀਮ! ਭੀਮ! ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਆਗਤਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਭੂਯ ਇਦਮੂਚੁਃ ਪृਥਾਂ ਤਦਾ। ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰਮ੍ਬ ਭੀਮੋ ਵਨੇ ਚਿਤਃ
ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'