ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚੈਵਾਥ ਹृਦਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਰੋਪਮਃ। ਸ ਵਾਚਾऽਮृਤਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤृਵਚ੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਤਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿੱਠੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ। ਉਹ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਬਹੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਕृਤ੍। ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਭੀਮੇਨ ਤਂ ਵੈ ਦੋषਮਜਾਨਤਾ
ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਭੀਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਭੀਮ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹृਦਯੇਨ ਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਮੀਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਮਕੁਰ੍ਵਤ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ—ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਹਾਰਾਵਸਥੇष੍ਵੇਵ ਵੀਰਾ ਵਾਸਮਰੋਚਯਨ੍। ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਜਲੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਚੁਣ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ।
ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਾਸਾਰ੍ਥੀ ਸੁष੍ਵਾਪਾਵਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਆਏ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਤਂ ਵਾਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਵਿषੇਣ ਚ ਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭੀਮਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। `ਸ਼ੂਲਾਨ੍ਯਪ੍ਸੁ ਨਿਖਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਟੇ ਵੀ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਦृਢਂ ਬਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਲਾਜ੍ਜਲਮਪਾਤਯਤ੍। ਸਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜਲੇ ਸ਼ੂਲਿਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਲਤਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਹਨਾਂ ਸੋਟਿਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪਪਾਤ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਨਾਸੀਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ।' ਸ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਜਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਵਾਗ੍ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਵਿਸ਼ਤ੍। ਆਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਾਗਭਵਨੇ ਤਦਾ ਨਾਗਕੁਮਾਰਕਾਨ੍
ਜਿਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੋਟਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਅਦਸ਼੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਵਿਪੋਲ੍ਬਣੈਃ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਦਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿषਂ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍। ਹਤਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੇਣੈਵ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮੇਨ ਤੁ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਚਂ ਨੈਵਾਸ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਰਤ੍ਵਾਤ੍ਪृਥੁਵਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਵੀ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੀਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਤਾਵਸ਼ੇषਾ ਭੀਮੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਕਿਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਰਾਜਾਨਂ ਵਾਸੁਕਿਂ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਨਾਗ ਭੀਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਅਯਂ ਨਰੋ ਵੈ ਨਾਗਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹ੍ਯਪ੍ਸੁ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਯਥਾ ਚ ਨੋ ਮਤਿਰ੍ਵੀਰ ਵਿषਪੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਨਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚ ਦष੍ਟੋऽਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ। ਸਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧਨਮਾਸ਼ੁ ਨਃ
'ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਡੱਸਿਆ, ਇਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਪੋਥਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਤੋ ਵਾਸੁਕਿਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਾਗੈਨੁਗਤਸ੍ਤਦਾ
'ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣੋ।' ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ ਹੋਰ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਆਰ੍ਯਕੇਣ ਚ ਦृष੍ਟਃ ਸ ਪृਥਾਯਾ ਆਰ੍ਯਕੇਣ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਬੀਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਹ ਆਦਰਨੀਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਆਦਰਨੀਕ ਵੱਡੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾ ਦੌਹਿਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍। ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਪੋਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ; ਵਾਸੁਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਿਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਧਨੌਘੋ ਰਤ੍ਨਨਿਚਯੋ ਵਸੁ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੋ ਵਾਸੁਕਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਯਦਿ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਕਿਮਸ੍ਯ ਧਨਸਂਚਯੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਰਸਂ ਪਿਬੇਤ੍ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਲਂ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁੰਡਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਰਸ ਪੀ ਲਵੇ; ਉਸ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਬਾਲੋऽਯਂ ਤਾਵਦਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਾਸੁਕਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਦਿਓ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੈਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਸਂ ਪਿਬਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਬੀਮ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਯ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਸ ਪੀਤਾ।
ਏਕੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਤ੍ਤਤਃ ਕੁਣ੍ਡਂ ਪਿਬਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਏਵਮष੍ਟੌ ਸ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਹ੍ਯਪਿਬਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਿਚ, ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਪਾਤੀ ਪੀ ਲਿਆ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਠ ਪਾਤੀਆਂ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਾਗਦਤ੍ਤੇ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਅਸ਼ੇਤ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਮਾਸ਼ੀਵਿषਹਦੇ। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੰਦ ਸੀ, ਬੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ। ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਯਾਤੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰਤ ਏਵ ਨਃ
ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਵਿਦਨ੍ਪਾਪਮਾਤ੍ਮਨਿ। ਸ੍ਵੇਨਾਨੁਮਾਨੇਨ ਪਰਂ ਸਾਧੁਂ ਸਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਦਤਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਆਪਣੇ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ।