ਗਙ੍ਗਾਂ ਚੈਵਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮ ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਹਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਮਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਆਓ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਈਏ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਨਗਰਾਕਾਰੈਰ੍ਦੇਸ਼ਜੈਸ਼੍ਚ ਗਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ'; ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ੀ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ,
ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਨਗਰਾਚ੍ਛੂਰਾਃ ਕੌਰਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਜਨਮ੍
ਕੌਰਵ ਸੂਰਮੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ; ਬਾਗ ਅਤੇ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਵੀਰਾਃ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਮਭਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਬਾਗ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨਗृਹੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਵਲਭੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕੈਸ੍ਤਥਾ ਜਾਲੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਾਂਚਾਰਿਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰਾਂ, ਪਾਵਿਲੀਅਨਾਂ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸੌਧਕਾਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀषੁ ਚ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਲ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਲਂ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਫੁਲ੍ਲੈਰ੍ਜਲਰੁਹੈਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਮਤੀ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਯਥਰ੍ਤੁਕੈਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜਲ-ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਉਪਚ੍ਛਨ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਬੈਠੇ, ਕਈ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ।
ਅਥੋਦ੍ਯਾਨਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਸ਼੍ਚਤੇ। ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦਦੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਪਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍। ਵਿषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸੇਨਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚੈਵਾਥ ਹृਦਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਰੋਪਮਃ। ਸ ਵਾਚਾऽਮृਤਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤृਵਚ੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਤਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿੱਠੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ। ਉਹ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਬਹੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਕृਤ੍। ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਭੀਮੇਨ ਤਂ ਵੈ ਦੋषਮਜਾਨਤਾ
ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਭੀਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਭੀਮ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹृਦਯੇਨ ਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਮੀਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਮਕੁਰ੍ਵਤ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ—ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਹਾਰਾਵਸਥੇष੍ਵੇਵ ਵੀਰਾ ਵਾਸਮਰੋਚਯਨ੍। ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਜਲੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਚੁਣ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ।
ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਾਸਾਰ੍ਥੀ ਸੁष੍ਵਾਪਾਵਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਆਏ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਤਂ ਵਾਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਵਿषੇਣ ਚ ਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭੀਮਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। `ਸ਼ੂਲਾਨ੍ਯਪ੍ਸੁ ਨਿਖਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਟੇ ਵੀ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਦृਢਂ ਬਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਲਾਜ੍ਜਲਮਪਾਤਯਤ੍। ਸਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜਲੇ ਸ਼ੂਲਿਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਲਤਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਹਨਾਂ ਸੋਟਿਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪਪਾਤ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਨਾਸੀਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ।' ਸ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਜਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਵਾਗ੍ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਵਿਸ਼ਤ੍। ਆਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਾਗਭਵਨੇ ਤਦਾ ਨਾਗਕੁਮਾਰਕਾਨ੍
ਜਿਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੋਟਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ ਨਾਗੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਅਦਸ਼੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਵਿਪੋਲ੍ਬਣੈਃ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਦਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਿषਂ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍। ਹਤਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੇਣੈਵ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮੇਨ ਤੁ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਚਂ ਨੈਵਾਸ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਰਤ੍ਵਾਤ੍ਪृਥੁਵਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਵੀ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੀਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਤਾਵਸ਼ੇषਾ ਭੀਮੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਸੁਕਿਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਰਾਜਾਨਂ ਵਾਸੁਕਿਂ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਨਾਗ ਭੀਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਅਯਂ ਨਰੋ ਵੈ ਨਾਗਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹ੍ਯਪ੍ਸੁ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਯਥਾ ਚ ਨੋ ਮਤਿਰ੍ਵੀਰ ਵਿषਪੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋऽਸ੍ਮਾਨਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚ ਦष੍ਟੋऽਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ। ਸਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧਨਮਾਸ਼ੁ ਨਃ
'ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਡੱਸਿਆ, ਇਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਪੋਥਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਤੋ ਵਾਸੁਕਿਰਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਾਗੈਨੁਗਤਸ੍ਤਦਾ
'ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣੋ।' ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ ਹੋਰ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਆਰ੍ਯਕੇਣ ਚ ਦृष੍ਟਃ ਸ ਪृਥਾਯਾ ਆਰ੍ਯਕੇਣ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਬੀਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ; ਤੇ ਉਹ ਆਦਰਨੀਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਆਦਰਨੀਕ ਵੱਡੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾ ਦੌਹਿਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍। ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਪੋਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ; ਵਾਸੁਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।