ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਜਰਦॉਯਦਵਿਕਾਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਵਿਕਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਜਨਯਤ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਪਿ ਤਦ੍ਵਿषਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਭੀਮਸਂਹਨਨੋ ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਸਮਾਦਜਰਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਪਚਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸੌਬਲੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਲਭਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਸੌਬਲ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਅਨੇਕੈਰਪ੍ਯੁਪਾਯੈਸ੍ਤਾਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਚष੍ਟ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਉਦ੍ਭਾਵਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਉਘਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਚਾਪਿ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਮਹਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਸਭ ਜੋਸ਼, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਸਤਤਮਸ੍ਮਾਨੇਵ ਵृਕੋਦਰਃ। ਤਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਜਲੇ ਸ਼ੂਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਓ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਈਏ।
ਤਤੋ ਜਲਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪੇਤ੍ਯ ਹ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇਕ ਜਮਾਅ ਕਰਵਾਈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਪੇਯਂ ਚ ਚੋष੍ਯਂ ਲੇਹ੍ਯਮਥਾਪਿ ਚ। ਉਪਪਾਦਿਤਂ ਨਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸੂਦਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਥੇ, ਮਾਹਰ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੀਣ, ਚੁਸਣ ਅਤੇ ਚਾਟਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਹ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਚੈਵਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮ ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਹਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਮਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਆਓ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਈਏ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਨਗਰਾਕਾਰੈਰ੍ਦੇਸ਼ਜੈਸ਼੍ਚ ਗਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ'; ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ੀ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ,
ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਨਗਰਾਚ੍ਛੂਰਾਃ ਕੌਰਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਜਨਮ੍
ਕੌਰਵ ਸੂਰਮੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ; ਬਾਗ ਅਤੇ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਵੀਰਾਃ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਮਭਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਬਾਗ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨਗृਹੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਵਲਭੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕੈਸ੍ਤਥਾ ਜਾਲੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਾਂਚਾਰਿਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰਾਂ, ਪਾਵਿਲੀਅਨਾਂ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸੌਧਕਾਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀषੁ ਚ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਲ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਲਂ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਫੁਲ੍ਲੈਰ੍ਜਲਰੁਹੈਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਮਤੀ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਯਥਰ੍ਤੁਕੈਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜਲ-ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਉਪਚ੍ਛਨ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਬੈਠੇ, ਕਈ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ।
ਅਥੋਦ੍ਯਾਨਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਸ਼੍ਚਤੇ। ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦਦੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਪਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍। ਵਿषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸੇਨਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚੈਵਾਥ ਹृਦਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਰੋਪਮਃ। ਸ ਵਾਚਾऽਮृਤਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤृਵਚ੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਤਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿੱਠੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ। ਉਹ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਬਹੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਕृਤ੍। ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਭੀਮੇਨ ਤਂ ਵੈ ਦੋषਮਜਾਨਤਾ
ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਭੀਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਭੀਮ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹृਦਯੇਨ ਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਮੀਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਮਕੁਰ੍ਵਤ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ—ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਹਾਰਾਵਸਥੇष੍ਵੇਵ ਵੀਰਾ ਵਾਸਮਰੋਚਯਨ੍। ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਜਲੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਚੁਣ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ।
ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਾਸਾਰ੍ਥੀ ਸੁष੍ਵਾਪਾਵਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਆਏ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਤਂ ਵਾਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਃ। ਵਿषੇਣ ਚ ਪਰੀਤਾਙ੍ਗੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭੀਮਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। `ਸ਼ੂਲਾਨ੍ਯਪ੍ਸੁ ਨਿਖਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਟੇ ਵੀ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਦृਢਂ ਬਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਲਾਜ੍ਜਲਮਪਾਤਯਤ੍। ਸਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜਲੇ ਸ਼ੂਲਿਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਲਤਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਹਨਾਂ ਸੋਟਿਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪਪਾਤ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਨਾਸੀਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ।' ਸ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਜਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਵਾਗ੍ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਵਿਸ਼ਤ੍। ਆਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਾਗਭਵਨੇ ਤਦਾ ਨਾਗਕੁਮਾਰਕਾਨ੍
ਜਿਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੋਟਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ।