ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸੁष੍ਵਾਪਾਰੁਹ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਮ੍। ਸ਼ੀਤਂ ਵਾਸਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਆਰਾਮ ਲਈ, ਉਹ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਠੰਡੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਕੇ, ਠੰਡ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਨ੍ਸੁष੍ਵਾਪ ਮृਤਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭੀਮਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਜ੍ਜਲੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍
ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਬਲਾਦ੍ਭੂਯੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ਤੇਨ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਾਸ੍ਵਪਦ੍ਬਲੀ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਜਵਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ; ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਕੁਪਿਤੈਰ੍ਦਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਸਨ੍ਧਿषੁ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਡੱਸਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਤੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਚਂ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਰਤ੍ਵਾਤ੍ਪृਥੁਪਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਹੀਂ ਚੀਰੀ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਭੀਸੇਨਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਮਪਹਸ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਵਲਨੇਨ ਸਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੂਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਏ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ।
ਭੋਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਕਾਲਕੂਟਂ ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਭृਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਜਰਦॉਯਦਵਿਕਾਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਵਿਕਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਜਨਯਤ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਪਿ ਤਦ੍ਵਿषਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਭੀਮਸਂਹਨਨੋ ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਸਮਾਦਜਰਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਪਚਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸੌਬਲੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਲਭਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਸੌਬਲ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਅਨੇਕੈਰਪ੍ਯੁਪਾਯੈਸ੍ਤਾਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਚष੍ਟ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਉਦ੍ਭਾਵਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਉਘਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਚਾਪਿ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਮਹਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਸਭ ਜੋਸ਼, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਸਤਤਮਸ੍ਮਾਨੇਵ ਵृਕੋਦਰਃ। ਤਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਜਲੇ ਸ਼ੂਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਓ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਈਏ।
ਤਤੋ ਜਲਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪੇਤ੍ਯ ਹ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇਕ ਜਮਾਅ ਕਰਵਾਈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਪੇਯਂ ਚ ਚੋष੍ਯਂ ਲੇਹ੍ਯਮਥਾਪਿ ਚ। ਉਪਪਾਦਿਤਂ ਨਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸੂਦਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਥੇ, ਮਾਹਰ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੀਣ, ਚੁਸਣ ਅਤੇ ਚਾਟਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਹ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਚੈਵਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮ ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਹਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਮਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਆਓ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਈਏ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਨਗਰਾਕਾਰੈਰ੍ਦੇਸ਼ਜੈਸ਼੍ਚ ਗਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ'; ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਸ਼ੀ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ,
ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਨਗਰਾਚ੍ਛੂਰਾਃ ਕੌਰਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਜਨਮ੍
ਕੌਰਵ ਸੂਰਮੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ; ਬਾਗ ਅਤੇ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਵੀਰਾਃ ਸਿਂਹਾ ਇਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਮਭਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਬਾਗ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨਗृਹੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਵਲਭੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕੈਸ੍ਤਥਾ ਜਾਲੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਾਂਚਾਰਿਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰਾਂ, ਪਾਵਿਲੀਅਨਾਂ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸੌਧਕਾਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਭਿਸ੍ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀषੁ ਚ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਲ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਲਂ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਫੁਲ੍ਲੈਰ੍ਜਲਰੁਹੈਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਮਤੀ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਯਥਰ੍ਤੁਕੈਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਜਲ-ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਉਪਚ੍ਛਨ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਬੈਠੇ, ਕਈ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ।
ਅਥੋਦ੍ਯਾਨਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਸ਼੍ਚਤੇ। ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦਦੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਪਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਾਲਕੂਟਕਮ੍। ਵਿषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸੇਨਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।