ਅਯਂ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਮਧ੍ਯਮਃ ਕੁਨ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਂ
ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੱਧਲਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਚੈਵ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾਨਸ੍ਮਾਨੇਕੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾਦਿਲ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ਤਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ। ਅਥ ਤਸ੍ਮਾਦਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਏਵਂ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪਾਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਭੀਮਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਮੰਦੀ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਜਲਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਚੈਲਕਮ੍ਬਲਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੰਡਾਲ ਬਣਵਾਏ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਸਂਜਨਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਗਾਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੰਡਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਘਰ ਬਣਾਏ।
ਉਦਕਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪੇਤ੍ਯਹ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਥਾਨ ਚੁਣਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਵਸਾਨੇ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਜਿਰੇ ਸ਼ਨੈਃ
ਖੇਡ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਦਿਵਸਾਨ੍ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਵਿਹਾਰਾਵਸਥੇष੍ਵੇਵ ਵੀਰਾ ਵਾਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਖੇਡ-ਮੌਜ ਮਾਣ ਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਲਈ ਵਿਹਾਰ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਖਿਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਾਯਾਮਾਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਆਏ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸੁष੍ਵਾਪਾਰੁਹ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਮ੍। ਸ਼ੀਤਂ ਵਾਸਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਆਰਾਮ ਲਈ, ਉਹ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਠੰਡੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਕੇ, ਠੰਡ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਨ੍ਸੁष੍ਵਾਪ ਮृਤਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭੀਮਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਜ੍ਜਲੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍
ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਬਲਾਦ੍ਭੂਯੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ਤੇਨ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਾਸ੍ਵਪਦ੍ਬਲੀ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਜਵਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ; ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਕੁਪਿਤੈਰ੍ਦਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਸਨ੍ਧਿषੁ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਡੱਸਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਤੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਚਂ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਰਤ੍ਵਾਤ੍ਪृਥੁਪਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਹੀਂ ਚੀਰੀ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਭੀਸੇਨਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਮਪਹਸ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਵਲਨੇਨ ਸਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੂਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਏ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ।
ਭੋਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਕਾਲਕੂਟਂ ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਭृਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਜਰਦॉਯਦਵਿਕਾਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਵਿਕਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਜਨਯਤ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਪਿ ਤਦ੍ਵਿषਮ੍
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਭੀਮਸਂਹਨਨੋ ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਸਮਾਦਜਰਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਪਚਾ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸੌਬਲੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਾਲਭਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਸੌਬਲ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਅਨੇਕੈਰਪ੍ਯੁਪਾਯੈਸ੍ਤਾਞ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਚष੍ਟ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜਾਨਨ੍ਨਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਉਦ੍ਭਾਵਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਉਘਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਚਾਪਿ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਚ ਮਹਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਸਭ ਜੋਸ਼, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਸਤਤਮਸ੍ਮਾਨੇਵ ਵृਕੋਦਰਃ। ਤਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਜਲੇ ਸ਼ੂਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਓ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਈਏ।
ਤਤੋ ਜਲਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪੇਤ੍ਯ ਹ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇਕ ਜਮਾਅ ਕਰਵਾਈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਪੇਯਂ ਚ ਚੋष੍ਯਂ ਲੇਹ੍ਯਮਥਾਪਿ ਚ। ਉਪਪਾਦਿਤਂ ਨਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸੂਦਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਥੇ, ਮਾਹਰ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੀਣ, ਚੁਸਣ ਅਤੇ ਚਾਟਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਂਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਹ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।