ਸ਼ਤਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਏਕ ਏਵ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੌ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕਚੇषੁ ਚ ਨਿਗृਹ੍ਯੈਨਾਨ੍ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ। ਚਕਰ੍ष ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਭੂਮੌ ਘृष੍ਟਜਾਨੁਸ਼ਿਰੋਂਸਕਾਨ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਲਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰਗੜ ਜਾਂਦੇ।
ਦਸ਼ ਬਾਲਾਞ੍ਜਲੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨੋ ਮृਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਦਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ।
ਫਲਾਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਭੀਮਃ ਕਮ੍ਪਯਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਜਦ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਫਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਭੀਮ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹਾਰਵੇਗਾਭਿਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਸ੍ਤਤਃ। ਸਫਲਾਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਫਲ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਲੁੜਕ ਜਾਂਦੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਸ਼ਿਰੋਰਸ੍ਕਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਕਟੀਮੁਖਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਭੁਜਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਭਰਾ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਕਮਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਤੇ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਜਵੇ ਨ ਯੋਗ੍ਯਾਸੁ ਕਦਾਚਨ। ਕੁਮਾਰਾ ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਕੁਸ਼ਤੀ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਅਪ੍ਰਿਯੇऽਤਿष੍ਠਦਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਦ੍ਰੋਹਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਅਣਪਸੰਦ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਲਮਤਿਖ੍ਯਾਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਮੋਹਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਚ੍ਚ ਪਾਪਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਯਂ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਮਧ੍ਯਮਃ ਕੁਨ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਂ
ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੱਧਲਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਚੈਵ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾਨਸ੍ਮਾਨੇਕੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾਦਿਲ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ਤਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ। ਅਥ ਤਸ੍ਮਾਦਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਏਵਂ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪਾਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਭੀਮਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਮੰਦੀ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਜਲਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਚੈਲਕਮ੍ਬਲਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੰਡਾਲ ਬਣਵਾਏ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਸਂਜਨਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਗਾਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੰਡਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਘਰ ਬਣਾਏ।
ਉਦਕਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪੇਤ੍ਯਹ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਥਾਨ ਚੁਣਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਵਸਾਨੇ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਜਿਰੇ ਸ਼ਨੈਃ
ਖੇਡ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਦਿਵਸਾਨ੍ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਵਿਹਾਰਾਵਸਥੇष੍ਵੇਵ ਵੀਰਾ ਵਾਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਖੇਡ-ਮੌਜ ਮਾਣ ਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਲਈ ਵਿਹਾਰ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਖਿਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਾਯਾਮਾਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਆਏ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸੁष੍ਵਾਪਾਰੁਹ੍ਯ ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਮ੍। ਸ਼ੀਤਂ ਵਾਸਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਦਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਆਰਾਮ ਲਈ, ਉਹ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਠੰਡੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਕੇ, ਠੰਡ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਨ੍ਸੁष੍ਵਾਪ ਮृਤਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਲਤਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਭੀਮਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਜ੍ਜਲੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍
ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਬਲਾਦ੍ਭੂਯੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ਤੇਨ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਾਸ੍ਵਪਦ੍ਬਲੀ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਜਵਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ; ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵਿषੈਃ। ਕੁਪਿਤੈਰ੍ਦਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਸਨ੍ਧਿषੁ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਡੱਸਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਾਂ ਮਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਤੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਚਂ ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਬਿਭਿਦੁਃ ਸਾਰਤ੍ਵਾਤ੍ਪृਥੁਪਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਹੀਂ ਚੀਰੀ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਭੀਸੇਨਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਮਪਹਸ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਵਲਨੇਨ ਸਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੂਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਏ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ।
ਭੋਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਕਾਲਕੂਟਂ ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਭृਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।