ਕੁਰੂਣਾਮਨਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਪृਥਿਵੀ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸ ਤਪੋਵਨੇ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ। ਤੂੰ ਯੋਗ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।
ਮਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਨੁषਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਨਾ ਵੇਖ। ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਨਯਾਤ੍ਕਿਲ ਭਾਰਤਾਃ। ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੌਰਾਸ਼੍ਚੈਵੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੇਰੇ ਪੌਤ ਦੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਿਮਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਵਨਮਾਦਾਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਆਉਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਲੈ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਚੱਲੀਏ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ਬਿਕਯਾ ਭੀष੍ਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ। ਵਨਂ ਯਯੌ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ੍ਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਅੰਬਿਕਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸੁਚਰਿਤਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੂਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਃ ਸੁਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ।। ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਗਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਅਥਾਪ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਂਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇਜਸਾऽਭਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਹੇ।
ਜਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਹਰਣੇ ਭੋਜ੍ਯੇ ਪਾਂਸੁਵਿਕਰ੍षਣੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਪਰਿਮਰ੍ਦਤਿ
ਦੌੜ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਿਲੀਯਤੇ। ਸ਼ਿਰਃਸੁ ਵਿਨਿਗृਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਏਕ ਏਵ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੌ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕਚੇषੁ ਚ ਨਿਗृਹ੍ਯੈਨਾਨ੍ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ। ਚਕਰ੍ष ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਭੂਮੌ ਘृष੍ਟਜਾਨੁਸ਼ਿਰੋਂਸਕਾਨ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਲਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰਗੜ ਜਾਂਦੇ।
ਦਸ਼ ਬਾਲਾਞ੍ਜਲੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨੋ ਮृਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਦਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ।
ਫਲਾਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਭੀਮਃ ਕਮ੍ਪਯਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਜਦ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਫਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਭੀਮ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹਾਰਵੇਗਾਭਿਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਸ੍ਤਤਃ। ਸਫਲਾਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਫਲ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਲੁੜਕ ਜਾਂਦੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਸ਼ਿਰੋਰਸ੍ਕਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਕਟੀਮੁਖਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਭੁਜਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਭਰਾ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਕਮਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਤੇ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਜਵੇ ਨ ਯੋਗ੍ਯਾਸੁ ਕਦਾਚਨ। ਕੁਮਾਰਾ ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਕੁਸ਼ਤੀ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਅਪ੍ਰਿਯੇऽਤਿष੍ਠਦਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਦ੍ਰੋਹਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਅਣਪਸੰਦ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਲਮਤਿਖ੍ਯਾਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਮੋਹਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਚ੍ਚ ਪਾਪਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਯਂ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਮਧ੍ਯਮਃ ਕੁਨ੍ਤਿਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਂ
ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੱਧਲਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਚੈਵ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਚਾਪਿ ਸਹਿਤਾਨਸ੍ਮਾਨੇਕੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਾਦਿਲ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।
ਤਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ। ਅਥ ਤਸ੍ਮਾਦਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਏਵਂ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਪਾਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਭੀਮਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਮੰਦੀ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਜਲਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਚੈਲਕਮ੍ਬਲਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੰਡਾਲ ਬਣਵਾਏ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪਤਾਕੋਚ੍ਛ੍ਰਾਯਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਸਂਜਨਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਗਾਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਪੰਡਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਘਰ ਬਣਾਏ।
ਉਦਕਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪੇਤ੍ਯਹ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਥਾਨ ਚੁਣਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਵਸਾਨੇ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਚਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਜਿਰੇ ਸ਼ਨੈਃ
ਖੇਡ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗੇ।
ਦਿਵਸਾਨ੍ਤੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਵਿਹਾਰਾਵਸਥੇष੍ਵੇਵ ਵੀਰਾ ਵਾਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਖੇਡ-ਮੌਜ ਮਾਣ ਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਲਈ ਵਿਹਾਰ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਖਿਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀਮੋ ਵ੍ਯਾਯਾਮਾਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਂਸ੍ਤਾਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਆਏ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।