ਕृਤੋਦਕਾਂਸ੍ਤਾਨਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਛੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੋਚਮਾਨਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ।
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭੂਮੌ ਸੁषੁਪੁਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਤਥੈਵ ਨਾਗਰਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਪਏ।
ਤਦ੍ਗਤਾਨਨ੍ਦਮਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਕੁਮਾਰਮਹृष੍ਟਵਤ੍। ਬਭੂਵ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਗਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਪਾਃ
ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਚ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਸੋ ਰਾਜਾ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਦਦੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸ੍ਵਧਾਮृਤਮਯਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਕੁਰ੍ਵਤ।' ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਤ੍ਨੌਘਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪਰੋਹਿਤ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀਆਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਰੁ ਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕृਤਸ਼ੌਚਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਨ੍। ਆਦਾਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਂ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ (ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਂ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਸਭ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਏ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਵਸਾਨੇ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਜਨਮ੍। ਸਂਮੂਢਾਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਦੁਖੀ, ਗਮ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸੁਖਾਃ ਕਾਲਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਦਾਰੁਣਾਃ। ਸ਼੍ਵਃਸ਼੍ਵਃ ਪਾਪਿष੍ਠਦਿਵਸਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਗਤਯੌਵਨਾ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਸਖਤ ਦਿਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਬਹੁਮਾਯਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਨਾਨਾਦੋषਸਮਾਕੁਲਃ। ਲੁਪ੍ਤਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਚਾਰੋ ਘੋਰਃ ਕਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ, ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ-ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੁਰੂਣਾਮਨਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਪृਥਿਵੀ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸ ਤਪੋਵਨੇ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ। ਤੂੰ ਯੋਗ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।
ਮਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਨੁषਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਨਾ ਵੇਖ। ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਨਯਾਤ੍ਕਿਲ ਭਾਰਤਾਃ। ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੌਰਾਸ਼੍ਚੈਵੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੇਰੇ ਪੌਤ ਦੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਿਮਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਵਨਮਾਦਾਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਆਉਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਲੈ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਚੱਲੀਏ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ਬਿਕਯਾ ਭੀष੍ਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ। ਵਨਂ ਯਯੌ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ੍ਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਅੰਬਿਕਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸੁਚਰਿਤਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੂਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਃ ਸੁਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ।। ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਗਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਅਥਾਪ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਂਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇਜਸਾऽਭਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਹੇ।
ਜਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਹਰਣੇ ਭੋਜ੍ਯੇ ਪਾਂਸੁਵਿਕਰ੍षਣੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਪਰਿਮਰ੍ਦਤਿ
ਦੌੜ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਿਲੀਯਤੇ। ਸ਼ਿਰਃਸੁ ਵਿਨਿਗृਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਮੇਕੋਤ੍ਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਏਕ ਏਵ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੌ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕਚੇषੁ ਚ ਨਿਗृਹ੍ਯੈਨਾਨ੍ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਬਲੀ। ਚਕਰ੍ष ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਭੂਮੌ ਘृष੍ਟਜਾਨੁਸ਼ਿਰੋਂਸਕਾਨ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਲਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰਗੜ ਜਾਂਦੇ।
ਦਸ਼ ਬਾਲਾਞ੍ਜਲੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨੋ ਮृਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਦਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ।
ਫਲਾਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਭੀਮਃ ਕਮ੍ਪਯਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਜਦ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਫਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਭੀਮ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹਾਰਵੇਗਾਭਿਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਸ੍ਤਤਃ। ਸਫਲਾਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਫਲ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਲੁੜਕ ਜਾਂਦੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਸ਼ਿਰੋਰਸ੍ਕਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭਗ੍ਨਕਟੀਮੁਖਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਭੁਜਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਭਰਾ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਕਮਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਤੇ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਜਵੇ ਨ ਯੋਗ੍ਯਾਸੁ ਕਦਾਚਨ। ਕੁਮਾਰਾ ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਕੁਸ਼ਤੀ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਅਪ੍ਰਿਯੇऽਤਿष੍ਠਦਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਦ੍ਰੋਹਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਅਣਪਸੰਦ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਬਲਮਤਿਖ੍ਯਾਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਮੋਹਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਚ੍ਚ ਪਾਪਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।