ਹਯਮੇਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਜਕਾਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਜਕੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨਿष੍ਠਿਤੇ। ਘृਤਾਵਸਿਕ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸਹ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸਮੇਤ, ਸਜਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਤੁਙ੍ਗਪਦ੍ਮਕਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। `ਸਰਲਂ ਦੇਵਦਾਰੁਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਲਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਹ
ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਤੂੰਗ ਪਦਮ, ਸਰਲ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਗੁਗਲ ਤੇ ਲਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ,
ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਬੇਰੈਰੁਸ਼ੀਰਕੈਃ।' ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਦਾਹਯਨ੍
ਹਰੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਹਰੀਬੇਰ, ਉਸ਼ੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾੜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾ। ਹਾਹਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ
ਦੋਨਾਂ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਕਹਿੰਦੀ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਪੌਰਜਾਨਪਦੋ ਜਨਃ। ਰੁਰੋਦ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਰਾਜਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਭਾਵ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਰ੍ਤਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਮਾਨੁषੈਃ ਸਹ ਭੂਤਾਨਿ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਇਨਸਾਨ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—ਰੋ ਪਏ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋऽਥ ਵਿਦੁਰੋ ਰਾਜਾ ਚ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਦੁਰੋ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ (ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤੋਦਕਾਂਸ੍ਤਾਨਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਛੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੋਚਮਾਨਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ।
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭੂਮੌ ਸੁषੁਪੁਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਤਥੈਵ ਨਾਗਰਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਪਏ।
ਤਦ੍ਗਤਾਨਨ੍ਦਮਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਕੁਮਾਰਮਹृष੍ਟਵਤ੍। ਬਭੂਵ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਗਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਪਾਃ
ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਚ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਸੋ ਰਾਜਾ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਦਦੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸ੍ਵਧਾਮृਤਮਯਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਕੁਰ੍ਵਤ।' ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਤ੍ਨੌਘਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪਰੋਹਿਤ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀਆਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਰੁ ਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕृਤਸ਼ੌਚਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਨ੍। ਆਦਾਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਂ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ (ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਂ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਸਭ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਏ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਵਸਾਨੇ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਜਨਮ੍। ਸਂਮੂਢਾਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਦੁਖੀ, ਗਮ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸੁਖਾਃ ਕਾਲਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਦਾਰੁਣਾਃ। ਸ਼੍ਵਃਸ਼੍ਵਃ ਪਾਪਿष੍ਠਦਿਵਸਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਗਤਯੌਵਨਾ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਸਖਤ ਦਿਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਬਹੁਮਾਯਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਨਾਨਾਦੋषਸਮਾਕੁਲਃ। ਲੁਪ੍ਤਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਚਾਰੋ ਘੋਰਃ ਕਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ, ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ-ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੁਰੂਣਾਮਨਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਪृਥਿਵੀ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸ ਤਪੋਵਨੇ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ। ਤੂੰ ਯੋਗ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।
ਮਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਨੁषਾਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਨਾ ਵੇਖ। ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਨਯਾਤ੍ਕਿਲ ਭਾਰਤਾਃ। ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੌਰਾਸ਼੍ਚੈਵੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੇਰੇ ਪੌਤ ਦੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਿਮਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਵਨਮਾਦਾਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਆਉਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਲੈ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਚੱਲੀਏ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ਬਿਕਯਾ ਭੀष੍ਮਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ। ਵਨਂ ਯਯੌ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ੍ਨੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਅੰਬਿਕਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸੁਚਰਿਤਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੂਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਃ ਸੁਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ।। ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਗਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਅਥਾਪ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਂਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤੇ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇਜਸਾऽਭਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਹੇ।
ਜਵੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਹਰਣੇ ਭੋਜ੍ਯੇ ਪਾਂਸੁਵਿਕਰ੍षਣੇ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਪਰਿਮਰ੍ਦਤਿ
ਦੌੜ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਿਲੀਯਤੇ। ਸ਼ਿਰਃਸੁ ਵਿਨਿਗृਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।