ਯਾਜਕੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸੋਭਿਰ੍ਹੂਯਮਾਨਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਅਗਚ੍ਛਨ੍ਨਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਜਗਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰੁਦਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਤਰ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਨਪਾਹਾਯ ਦੁਃਖੇ ਚਾਧਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ। ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਅਨਾਥ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਦੁਰ ਏਵ ਚ। `ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨृਪਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ; ਬਾਹਲੀਕ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰੋਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ।' ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਹਣੇ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਮਣੀਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨ੍ਯਾਸਯਾਮਾਸੁਰਥਂ ਤਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੋਰਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਿਬਿਕਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍। ਸ਼ੁਚਿਕਾਲੀਯਕਾਦਿਗ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਲੀਕਾ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ।
ਪਰ੍ਯषਿਞ੍ਚਞ੍ਜਲੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਰ੍ਘਟੈਃ। ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲੇਪਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟਿਆ।
ਕਾਲਾਗੁਰੁਵਿਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਤੁਙ੍ਗਰਸੇਨ ਚ। ਅਥੈਨਂ ਦੇਸ਼ਜੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਵਾਸੋਭਿਃ ਸਮਯੋਜਯਨ੍
ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਤੇ ਤੂੰਗ ਰਸ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ੀ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਸਂਛਨ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਨਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਃ
ਉਹ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲਾ।
ਹਯਮੇਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਜਕਾਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਜਕੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨਿष੍ਠਿਤੇ। ਘृਤਾਵਸਿਕ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸਹ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸਮੇਤ, ਸਜਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਤੁਙ੍ਗਪਦ੍ਮਕਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। `ਸਰਲਂ ਦੇਵਦਾਰੁਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਲਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਹ
ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਤੂੰਗ ਪਦਮ, ਸਰਲ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਗੁਗਲ ਤੇ ਲਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ,
ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਬੇਰੈਰੁਸ਼ੀਰਕੈਃ।' ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਦਾਹਯਨ੍
ਹਰੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਹਰੀਬੇਰ, ਉਸ਼ੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾੜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾ। ਹਾਹਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ
ਦੋਨਾਂ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਕਹਿੰਦੀ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਪੌਰਜਾਨਪਦੋ ਜਨਃ। ਰੁਰੋਦ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਰਾਜਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਭਾਵ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਰ੍ਤਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਮਾਨੁषੈਃ ਸਹ ਭੂਤਾਨਿ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਇਨਸਾਨ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—ਰੋ ਪਏ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋऽਥ ਵਿਦੁਰੋ ਰਾਜਾ ਚ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਦੁਰੋ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ (ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤੋਦਕਾਂਸ੍ਤਾਨਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਞ੍ਛੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੋਚਮਾਨਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ।
ਯਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭੂਮੌ ਸੁषੁਪੁਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਤਥੈਵ ਨਾਗਰਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਪਏ।
ਤਦ੍ਗਤਾਨਨ੍ਦਮਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਕੁਮਾਰਮਹृष੍ਟਵਤ੍। ਬਭੂਵ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਗਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਪਾਃ
ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਚ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਸੋ ਰਾਜਾ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਦਦੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸ੍ਵਧਾਮृਤਮਯਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਕੁਰ੍ਵਤ।' ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਤ੍ਨੌਘਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪਰੋਹਿਤ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀਆਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਰੁ ਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕृਤਸ਼ੌਚਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਨ੍। ਆਦਾਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਂ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ (ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਂ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਸਭ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਏ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਵਸਾਨੇ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਜਨਮ੍। ਸਂਮੂਢਾਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਦੁਖੀ, ਗਮ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸੁਖਾਃ ਕਾਲਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਦਾਰੁਣਾਃ। ਸ਼੍ਵਃਸ਼੍ਵਃ ਪਾਪਿष੍ਠਦਿਵਸਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਗਤਯੌਵਨਾ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਸਖਤ ਦਿਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਬਹੁਮਾਯਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਨਾਨਾਦੋषਸਮਾਕੁਲਃ। ਲੁਪ੍ਤਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਚਾਰੋ ਘੋਰਃ ਕਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ, ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ-ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁਗ ਹੋਵੇਗਾ।