ਯਥਾ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਯਥਾ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਤਾਂ ਸੁਸਂਵृਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਇਤਨੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਨਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਨਘਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾਃ
ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਗ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰਮਪੂਜਿਤੇ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਜ੍ਯਗਨ੍ਧਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਹृਤਾਃ ਪਾਵਕਾ ਦੀਪ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ, ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆਈ।
ਅਥੈਨਾਮਾਰ੍ਤਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਰੈਃ। ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਾਮਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਸਸਾऽऽਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਮਾਲਿਆਂ, ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨृਸਿਂਹਂ ਨਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਮਾਲਙ੍ਕृਤੇਨ ਤਮ੍। ਅਵਹਨ੍ ਯਾਨਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਹ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸੋਹਣੇ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਮਾਦਰੀ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤਃ
ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਬਹੂਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਰਾਃ। ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੋਸ੍ਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਚ੍ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚਾਮਰਾਣਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ। ਆਜਹ੍ਰੁਃ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਚ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਯਾਜਕੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸੋਭਿਰ੍ਹੂਯਮਾਨਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਅਗਚ੍ਛਨ੍ਨਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਜਗਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰੁਦਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਤਰ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਨਪਾਹਾਯ ਦੁਃਖੇ ਚਾਧਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ। ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਅਨਾਥ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਦੁਰ ਏਵ ਚ। `ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨृਪਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ; ਬਾਹਲੀਕ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰੋਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ।' ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਹਣੇ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਮਣੀਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨ੍ਯਾਸਯਾਮਾਸੁਰਥਂ ਤਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੋਰਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਿਬਿਕਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍। ਸ਼ੁਚਿਕਾਲੀਯਕਾਦਿਗ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਲੀਕਾ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ।
ਪਰ੍ਯषਿਞ੍ਚਞ੍ਜਲੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਰ੍ਘਟੈਃ। ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲੇਪਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟਿਆ।
ਕਾਲਾਗੁਰੁਵਿਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਤੁਙ੍ਗਰਸੇਨ ਚ। ਅਥੈਨਂ ਦੇਸ਼ਜੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਵਾਸੋਭਿਃ ਸਮਯੋਜਯਨ੍
ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਤੇ ਤੂੰਗ ਰਸ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ੀ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਸਂਛਨ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਨਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਃ
ਉਹ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲਾ।
ਹਯਮੇਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਜਕਾਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕ੍ਰਿਯਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਜਕੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਣ੍ਯਨਿष੍ਠਿਤੇ। ਘृਤਾਵਸਿਕ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸਹ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸਮੇਤ, ਸਜਾ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਤੁਙ੍ਗਪਦ੍ਮਕਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। `ਸਰਲਂ ਦੇਵਦਾਰੁਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਲਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਹ
ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਤੂੰਗ ਪਦਮ, ਸਰਲ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਗੁਗਲ ਤੇ ਲਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ,
ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਬੇਰੈਰੁਸ਼ੀਰਕੈਃ।' ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਦਾਹਯਨ੍
ਹਰੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਹਰੀਬੇਰ, ਉਸ਼ੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾੜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾ। ਹਾਹਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ
ਦੋਨਾਂ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਕਹਿੰਦੀ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਤਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਪੌਰਜਾਨਪਦੋ ਜਨਃ। ਰੁਰੋਦ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਰਾਜਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਭਾਵ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਰ੍ਤਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਮਾਨੁषੈਃ ਸਹ ਭੂਤਾਨਿ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਇਨਸਾਨ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—ਰੋ ਪਏ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋऽਥ ਵਿਦੁਰੋ ਰਾਜਾ ਚ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਦੁਰੋ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ (ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੋ ਪਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।