ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਮਵਾਪ ਚ। ਪਿਤृਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਿਤਃ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੇऽਹਨਿ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਪਾਂਡੁ ਸਤਾਰਾਂਵੇਂ ਦਿਨ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਿਤਾਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਾਵਕਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਚਿਤਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਹਵਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗ 'ਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਗਤਾ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਪਤਿਲੋਕਮਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰੇ ਜਾਣ।
ਪृਥਾਂ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਯਥਾਵਦਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਇਮੇ ਤਯੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਤਯੋਰ੍ਵਰਾਃ। ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰਨੁਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਪਿਤृਮੇਧਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਲਭਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਣਾਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਸਾ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਪੁਨਃ। ऋषਿਸਿਦ੍ਧਗਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤੇ ਪਰਂ ਯਯੁਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਵਿਦੁਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰਯ। ਰਾਜਵਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਦੁਰਾ, ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ।
ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇਭ੍ਯੋ ਯਾਵਚ੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਯਥਾ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਤਾਂ ਸੁਸਂਵृਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਇਤਨੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਨਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਨਘਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾਃ
ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਗ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰਮਪੂਜਿਤੇ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਜ੍ਯਗਨ੍ਧਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਹृਤਾਃ ਪਾਵਕਾ ਦੀਪ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ, ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆਈ।
ਅਥੈਨਾਮਾਰ੍ਤਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਰੈਃ। ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਾਮਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਸਸਾऽऽਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਮਾਲਿਆਂ, ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨृਸਿਂਹਂ ਨਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਮਾਲਙ੍ਕृਤੇਨ ਤਮ੍। ਅਵਹਨ੍ ਯਾਨਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਹ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸੋਹਣੇ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਮਾਦਰੀ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤਃ
ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਬਹੂਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਰਾਃ। ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੋਸ੍ਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਚ੍ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚਾਮਰਾਣਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ। ਆਜਹ੍ਰੁਃ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਚ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਯਾਜਕੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸੋਭਿਰ੍ਹੂਯਮਾਨਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਅਗਚ੍ਛਨ੍ਨਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਜਗਾਈ ਹੋਈਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰੁਦਨ੍ਤਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਤਰ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਯਮਸ੍ਮਾਨਪਾਹਾਯ ਦੁਃਖੇ ਚਾਧਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ। ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਅਨਾਥ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਦੁਰ ਏਵ ਚ। `ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨृਪਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਏ; ਬਾਹਲੀਕ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰੋਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ।' ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਹਣੇ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਮਣੀਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨ੍ਯਾਸਯਾਮਾਸੁਰਥਂ ਤਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੋਰਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਿਬਿਕਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍। ਸ਼ੁਚਿਕਾਲੀਯਕਾਦਿਗ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਲੀਕਾ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ।
ਪਰ੍ਯषਿਞ੍ਚਞ੍ਜਲੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਰ੍ਘਟੈਃ। ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲੇਪਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟਿਆ।
ਕਾਲਾਗੁਰੁਵਿਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਤੁਙ੍ਗਰਸੇਨ ਚ। ਅਥੈਨਂ ਦੇਸ਼ਜੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਵਾਸੋਭਿਃ ਸਮਯੋਜਯਨ੍
ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਤੇ ਤੂੰਗ ਰਸ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ੀ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਸਂਛਨ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਨਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਃ
ਉਹ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਮਹਿੰਗੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲਾ।