ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਦਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਥੈਨਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ—
ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀਮਂ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਦਯਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਮਾਤਰਿਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਪृਥਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਯਂ ਜਾਤਃ ਕੁਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਜੇਯਾਨਪਿ ਜੇਤਾऽਰੀਨ੍ਦੇਵਤਾਦੀਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ।' ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਭ੍ਰਾਤृਵੀਰ੍ਯਾਦਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ। ਏष ਜੇਤਾ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਨਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਚ ਜੇष੍ਯਤਿ। ਵੀਰਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਸੂਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਪਰਃ ਸਦਾ।' ਯੌ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੀ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਵਸੂਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਜਨਮੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ—
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਮੌ ਤਾਵਪਿ ਤਿष੍ਠਤਃ। `ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਾਵਪ੍ਯਮਿਤਤੇਜਸੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜਸਵੀ।
ਚਰਤਾ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇਨ ਵਨਵਾਸਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਏष ਪੈਤਾਮਹੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਃ
ਜਦ ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਯਸ਼ਵਾਨ ਵਿਆਕਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁਰਖਾ ਵੰਸ਼ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਮ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨਾਨਿ ਚ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੋਗੇ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਮਵਾਪ ਚ। ਪਿਤृਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਿਤਃ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੇऽਹਨਿ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਪਾਂਡੁ ਸਤਾਰਾਂਵੇਂ ਦਿਨ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਿਤਾਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਾਵਕਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਚਿਤਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਹਵਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗ 'ਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਗਤਾ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਪਤਿਲੋਕਮਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰੇ ਜਾਣ।
ਪृਥਾਂ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਯਥਾਵਦਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਇਮੇ ਤਯੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਤਯੋਰ੍ਵਰਾਃ। ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰਨੁਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਪਿਤृਮੇਧਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਲਭਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਣਾਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਸਾ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਪੁਨਃ। ऋषਿਸਿਦ੍ਧਗਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤੇ ਪਰਂ ਯਯੁਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਵਿਦੁਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰਯ। ਰਾਜਵਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਦੁਰਾ, ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ।
ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇਭ੍ਯੋ ਯਾਵਚ੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਯਥਾ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤਾਂ ਤਾਂ ਸੁਸਂਵृਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਇਤਨੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਨਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਨਘਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਾਤਾਃ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾਃ
ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਗ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰਮਪੂਜਿਤੇ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਜ੍ਯਗਨ੍ਧਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਹृਤਾਃ ਪਾਵਕਾ ਦੀਪ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ, ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆਈ।
ਅਥੈਨਾਮਾਰ੍ਤਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਰੈਃ। ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਾਮਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਸਸਾऽऽਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਵਾਸੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਮਾਲਿਆਂ, ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨृਸਿਂਹਂ ਨਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਮਾਲਙ੍ਕृਤੇਨ ਤਮ੍। ਅਵਹਨ੍ ਯਾਨਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਹ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸੋਹਣੇ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਮਾਦਰੀ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤਃ
ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਬਹੂਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਰਾਃ। ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੋਸ੍ਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਚ੍ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚਾਮਰਾਣਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ। ਆਜਹ੍ਰੁਃ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਚ
ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।