ਤਮਕੂਜਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਜਨੌਘਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਚ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਮਹਰ੍षਿਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤੇषਾਮਥੋ ਵृਦ੍ਧਤਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਜਟਾਜਿਨੀ। ऋषੀਣਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਮਹਰ੍षਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚੰਬਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਃ ਸ ਕੌਰਵ੍ਯਦਾਯਾਦਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਕਾਮਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਵਾਰਿਸ, ਪੰਡੂ ਨਾਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਬਭੂਵ ਹ। ਸ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪਤ੍ਰਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਤੇਨ ਵृਤ੍ਤਸਮਾਚਾਰੈਸ੍ਤਪਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਂਡੁ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਚੋਖਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤੋषਿਤਾਸ੍ਤਾਪਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਾਪਸਾਃ ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਰੱਜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾ ਲੋਕਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਆਰਾਧਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ऋਣਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਤਪਸਾ ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਰਾਧਯਤ੍ਤਦਾ।' ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵ੍ਰਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਕਾਰਨ ਨਾਲ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਦਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਥੈਨਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ—
ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੀਮਂ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਦਯਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਮਾਤਰਿਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਪृਥਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਯਂ ਜਾਤਃ ਕੁਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਜੇਯਾਨਪਿ ਜੇਤਾऽਰੀਨ੍ਦੇਵਤਾਦੀਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ।' ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਭ੍ਰਾਤृਵੀਰ੍ਯਾਦਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ। ਏष ਜੇਤਾ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਨਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਚ ਜੇष੍ਯਤਿ। ਵੀਰਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਸੂਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਪਰਃ ਸਦਾ।' ਯੌ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੀ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਵਸੂਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਜਨਮੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ—
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਮੌ ਤਾਵਪਿ ਤਿष੍ਠਤਃ। `ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਾਵਪ੍ਯਮਿਤਤੇਜਸੌ
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜਸਵੀ।
ਚਰਤਾ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇਨ ਵਨਵਾਸਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਏष ਪੈਤਾਮਹੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਃ
ਜਦ ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਯਸ਼ਵਾਨ ਵਿਆਕਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੁਰਖਾ ਵੰਸ਼ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਮ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨਾਨਿ ਚ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੋਗੇ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਮਵਾਪ ਚ। ਪਿਤृਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਿਤਃ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੇऽਹਨਿ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਪਾਂਡੁ ਸਤਾਰਾਂਵੇਂ ਦਿਨ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਿਤਾਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਾਵਕਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਚਿਤਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਹਵਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗ 'ਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਗਤਾ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਪਤਿਲੋਕਮਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰੇ ਜਾਣ।
ਪृਥਾਂ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਯਥਾਵਦਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਇਮੇ ਤਯੋਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਤਯੋਰ੍ਵਰਾਃ। ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰਨੁਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਪਿਤृਮੇਧਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਲਭਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਣਾਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਸਾ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਪੁਨਃ। ऋषਿਸਿਦ੍ਧਗਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤੇ ਪਰਂ ਯਯੁਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਵਿਦੁਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰਯ। ਰਾਜਵਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਦੁਰਾ, ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ।
ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇਭ੍ਯੋ ਯਾਵਚ੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।