ਅਰ੍ਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤਾਪਸਾ ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚਾਰਣਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪਾਣ੍ਡੋਰੁਪਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕਲ੍ਪਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਿਥਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਥਾਨੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਪਸਾਞ੍ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਤਾਮਿਹ। ਪ੍ਰਾਦਾਯੋਪਨਿਧਿਂ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੇਮਾਨਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਦੇਹਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਧਰ੍ਮ ਏष ਹਿ ਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਰੀਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ।
ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਕਲ੍ਪਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਉਦਾਰਮਨਸਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਗਮਨੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਨਃ। ਭੀष੍ਮਾਯ ਪਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦਾਤੁਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਲਈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਨਾਦਾਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੇ ਚ ਤਾਪਸਾਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਨੇ ਪੰਡੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸੁਖਿਨੀ ਸਾ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਦੀਰ੍ਘਮਧ੍ਵਾਨਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤਦਮਨ੍ਯਤ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਰਸਤਾ ਛੋਟਾ ਹੀ ਲੱਗਿਆ।
ਸਾ ਤ੍ਵਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍। ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਾਸਸਾਦ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲਾ ਕੁਰੁ ਦੇਸ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਵਧਮਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਗਈ।
ਦ੍ਵਾਰਿਣਂ ਤਾਪਸਾ ਊਚੂ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯ। ਤੇ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸਭਾਯਾਂ ਵਿਨਿਵੇਦਿਤਾਃ
ਤਪਸਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇ।' ਉਹ ਤੁਰਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ 'ਚ ਸਭਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਂ ਚਾਰਣਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਨੀਨਾਮਾਗਮਂ ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰੇ ਨॄਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਨਾਗਪੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੋਦਿਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। ਸਦਾਰਾਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਙ੍ਘਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਯਾਨਸਙ੍ਘਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਥਾ ਵਿਟ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਮਹਾਨ੍ਯਤਿਕਰੋऽਭਵਤ੍। ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਕਰੋਦੀਰ੍ष੍ਯਾਮਭਵਨ੍ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਕੋਈ ਵੀ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ।ਞਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਚ ਵਿਦੁਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲਿਕ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਨਚੱਖੁ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਖੁਦ ਵੀ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸਾ ਚ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇਵੀ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਜਦਾਰੈਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਸਤੀਵਤੀ ਰਾਣੀ, ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਭੂषਿਤਾ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਮਹਰ੍षਿਗਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੌਰਵ੍ਯਾਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾ ਅਪਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਮਕੂਜਮਭਿਜ੍ਞਾਯ ਜਨੌਘਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤਦਾ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਚ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਮਹਰ੍षਿਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤੇषਾਮਥੋ ਵृਦ੍ਧਤਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਜਟਾਜਿਨੀ। ऋषੀਣਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਮਹਰ੍षਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚੰਬਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਃ ਸ ਕੌਰਵ੍ਯਦਾਯਾਦਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਕਾਮਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਵਾਰਿਸ, ਪੰਡੂ ਨਾਂ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਭੋਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਬਭੂਵ ਹ। ਸ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪਤ੍ਰਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਤੇਨ ਵृਤ੍ਤਸਮਾਚਾਰੈਸ੍ਤਪਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਂਡੁ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਚੋਖਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤੋषਿਤਾਸ੍ਤਾਪਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਾਪਸਾਃ ਸਂਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਰੱਜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾ ਲੋਕਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਆਰਾਧਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ऋਣਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਤਪਸਾ ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਰਾਧਯਤ੍ਤਦਾ।' ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵ੍ਰਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਕਾਰਨ ਨਾਲ—