ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤੁ ਮਰਣਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਫਲਵਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਚੈਤਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਯਮੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਃ ਪੂਤਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਜੈਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਸਤਿ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸੁਚੱਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਸਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਸ੍ਤਰੇਚ੍ਛੁਭਾ। ਤਾਰਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਨਾਰੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਞ੍ਜੀਵਿਤਮੇਵੈਤਦ੍ਯੁਵਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਮ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੋਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਗਣਸ੍ਯ ਚ। ਆਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਾਦ੍ਦੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭਨਂ ਪਰਮ੍। ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਵੇਂ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ — ਪਤੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਮਰ੍ਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਸ੍ਯ ਧਾਰਣੇ। ਅਸ੍ਯਾ ਹਿ ਨ ਸਮਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਦਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਯੋ ਨਾਥਾਃ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਮਿਵ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਰ੍ਥਾ ਧਾਰਣੇ ਤਥਾ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਾऽਹਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨ੍ਵਿष੍ਯੇ ਸਂਤृਪ੍ਤਾ ਨਾਪਿ ਭੋਗਤਃ। ਭਰ੍ਤृਲੋਕਸ੍ਯ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਦੇਵੀ ਮਾਮਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਤੀ ਲੋਕ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕृਤਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪਾਦੌ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾਰ੍ਯਾऽਦ੍ਯਾਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ; ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਦਦੌ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਯਮੌ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸ਼ਿਰਸਾऽਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਯਮਲਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਸਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਤ੍ਮਸੁਤੌ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।
ਹਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਤਾ ਅਹਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਪਿਤਾ ਮृਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕੁੰਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧਾਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।'
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸਦਾ। ਵृਦ੍ਧਾਦ੍ਯੁਪਾਸਨਾਸਕ੍ਤਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਸਦਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਤਾਦृਸ਼ਾ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੈਵ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਗੁਰੁਵृਤ੍ਤਿਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਐਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪृਥਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਆਯਾਸਕृਪਣਾ ਮਾਦ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪृਥਾਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ऋषੀਣਾਂ ਸਂਨਿਧਾਵੇषਾਂ ਯਥਾ ਵਾਗਭ੍ਯੁਦੀਰਿਤਾ। ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਮਮੈषਾ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਸਵਰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਰਹੇ।
ਧਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਦृਸ਼ੀ ਤ੍ਵਯਾ। ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਾਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਯੋਗ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਕੁਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਆਰ੍ਯਾ ਚਾਪ੍ਯਭਿਵਾਦ੍ਯਾ ਚ ਮਮ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਕੁੰਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ; ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਵਰਿष੍ਠਾ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਭੂषਿਤਾ ਸ੍ਵਗੁਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਯਾਵਨਨ੍ਦਿਨਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ।
ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇऽਹਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍। ਯਥਾ ਤਥਾ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਹ ਮਾ ਚ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਵਿਚਾਰਣਾਂ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਰਮ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ। ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਐਸਾ ਕਰ, ਤੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਾ ਕਰ।
ਬਾष੍ਪਸਂਦਿਗ੍ਧਯਾ ਵਾਚਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾऽਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸਙ੍ਗਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ; ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।'
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਿਸ਼ਾਲਿਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯੈਵ ਭਾਮਿਨਿ। ਸਂਗਤਾਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਰਮੇਥਾਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਜਲਦੀ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਤਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਰਗਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ਕਲਾਨਾਜ੍ਯਂ ਤਿਲਂ ਦਧਿ ਚ ਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍
ਫਿਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਘੀ, ਤਿਲ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਲਿਆਏ।
ਉਦਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸਮਾਨੀਯ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਗ੍ਨਿਮਾਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਵੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆਈ; ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਪੁਰੋਹਿਤੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾऽਦਹਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਦਾ। ਰੁਦਞ੍ਛੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਃ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ऋषੀਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪृਥਾਂ ਚੈਵ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ।' ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਸ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਖੜੀ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਵਾਰੋਹਦ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਅਹਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘਃ। ਉਦਕਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਟੁੱਟ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ।