ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਵਨਗਤੇ ਨष੍ਟਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰਾਜਕਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਮੁੜ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਃਸਾਰਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨੁਮੋਦਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਦੁਃਸਹਂ ਚ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਦਿਫਲਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਚਾਵਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਪੁਰਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਯਥਾ
ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਆਦਿਕ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਵਿਲੇਪਤੁਰਥਾਤੁਰੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਯਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਮਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਨ੍ਮਾ ਮਾਂ ਮਾਦ੍ਰਿ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ, ਹੇ ਮਾਦਰੀ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਾਮੀਹ ਭਰ੍ਤਾਰਮਹਂ ਪ੍ਰੇਤਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਨਮਿਮਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਾਰਕਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਲੱਭਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਉੱਠ, ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮਰ੍ਥਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਮੇਵਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਲਾਪਿਨਮ੍। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਮਾਮਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ—ਹੇ ਵੱਡੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਮਾਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਯਂ ਕਾਮਾਦ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਮੁਚ੍ਛਿਦ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਂ ਨੁ ਯਮਸਾਦਨੇ
ਇਹ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਮਮ ਹਤੋਰ੍ਹਿ ਰਾਜਾऽਯਂ ਦਿਵਂ ਰਾਜਰ੍ਪਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਨ ਚੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਕ ਭੀ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੋਤ੍ਸਹੇ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾ ਕृਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਦ ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਵਰ੍ਤੇਯਂ ਨ ਸਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਜਾਤ੍ਵਹਂ ਨ ਸੁਤੇषੁ ਤੇ। ਤਥਾਹਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਮਾਮਧਰ੍ਮਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਸੁਤਯੋਰ੍ਦੇਵਿ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਵਤ੍। ਅਨ੍ਵੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੱਭਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਂ ਹਿ ਕਾਮਯਮਾਨੋऽਯਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਤਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਹ ਮਾਮਪੀਦਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ—
ਦਗ੍ਧਵ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵੇਤਦਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ। ਦਾਰਕੇष੍ਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਸ਼੍ਚਾਭਿਹਿਤਾ ਮਯਾ। ਅਤੋऽਹਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਦੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।
ऋषਯਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਊਚੁਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਮਝਾ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਭਗੇ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਤੁ ਨ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਥਂਚਨ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਕੁਰੁਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪਰਨ੍ਤਪਾਨ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਦ ਬੱਚੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਚਲਾਂਗੇ।
ਅਧਰ੍ਮੇष੍ਵਰ੍ਥਜਾਤੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੋਭਵਾਨ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਵਰ੍ਤੇਤ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਦ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਤੀਰ ਸਕਦਾ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਯੋ ਨਾਥਾਃ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਹਨ; ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪਾਸ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਲਯ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤੁ ਮਰਣਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਫਲਵਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਚੈਤਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਯਮੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਃ ਪੂਤਾ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਜੈਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਸਤਿ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸੁਚੱਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਸਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਸ੍ਤਰੇਚ੍ਛੁਭਾ। ਤਾਰਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਨਾਰੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਞ੍ਜੀਵਿਤਮੇਵੈਤਦ੍ਯੁਵਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਮ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੋਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਗਣਸ੍ਯ ਚ। ਆਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਾਦ੍ਦੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭਨਂ ਪਰਮ੍। ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਵੇਂ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ — ਪਤੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਮਰ੍ਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਸ੍ਯ ਧਾਰਣੇ। ਅਸ੍ਯਾ ਹਿ ਨ ਸਮਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਦਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਯੋ ਨਾਥਾਃ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਮਿਵ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਰ੍ਥਾ ਧਾਰਣੇ ਤਥਾ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਾऽਹਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨ੍ਵਿष੍ਯੇ ਸਂਤृਪ੍ਤਾ ਨਾਪਿ ਭੋਗਤਃ। ਭਰ੍ਤृਲੋਕਸ੍ਯ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਦੇਵੀ ਮਾਮਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਤੀ ਲੋਕ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕृਤਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪਾਦੌ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾਰ੍ਯਾऽਦ੍ਯਾਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ; ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।