ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੇਦਪਰਾਗਾਃ। ਤੇऽਭ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮੂਲੇ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਾਦੌ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਹਾ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਤਾਤੇਤਿ ਹਾ ਅਨਾਥਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਇਆ, 'ਹਾ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ! ਹਾ ਅਸੀਂ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ!'
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਥਂ ਜੀਵਾਮ ਬਾਲਕਾਃ। ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਮੋ ਨ ਸਨਾਥਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੇ? ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਅਹੋ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾ। ਨਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਅਧਨ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਅਜੀਬੀ ਦੇਖੋ: ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਤਨੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਖਲਨਾਤ੍ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲਬ੍ਧਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਵਯਮ੍। ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਏ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਦ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਭਰਣਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਮਿਚ੍ਛ੍ਤਿ ਮਹਾਤਮ੍ਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਅਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਭਾਰਤ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਜਾਵੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਭੀਮੋऽਪਿ ਵਿਲਲਾਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਵਨਗਤੇ ਨष੍ਟਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰਾਜਕਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਮੁੜ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਃਸਾਰਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨੁਮੋਦਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਦੁਃਸਹਂ ਚ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਦਿਫਲਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਚਾਵਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਪੁਰਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਯਥਾ
ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਆਦਿਕ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਵਿਲੇਪਤੁਰਥਾਤੁਰੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਯਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਮਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਨ੍ਮਾ ਮਾਂ ਮਾਦ੍ਰਿ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ, ਹੇ ਮਾਦਰੀ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਾਮੀਹ ਭਰ੍ਤਾਰਮਹਂ ਪ੍ਰੇਤਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਨਮਿਮਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਾਰਕਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਲੱਭਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਉੱਠ, ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮਰ੍ਥਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਮੇਵਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਲਾਪਿਨਮ੍। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਮਾਮਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ—ਹੇ ਵੱਡੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਮਾਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਯਂ ਕਾਮਾਦ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਮੁਚ੍ਛਿਦ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਂ ਨੁ ਯਮਸਾਦਨੇ
ਇਹ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਮਮ ਹਤੋਰ੍ਹਿ ਰਾਜਾऽਯਂ ਦਿਵਂ ਰਾਜਰ੍ਪਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਨ ਚੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਾਃ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਕ ਭੀ ਐਸੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚੋਤ੍ਸਹੇ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾ ਕृਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਦ ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਵਰ੍ਤੇਯਂ ਨ ਸਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਜਾਤ੍ਵਹਂ ਨ ਸੁਤੇषੁ ਤੇ। ਤਥਾਹਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਮਾਮਧਰ੍ਮਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਸੁਤਯੋਰ੍ਦੇਵਿ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਵਤ੍। ਅਨ੍ਵੇष੍ਯਾਮਿ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੱਭਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਂ ਹਿ ਕਾਮਯਮਾਨੋऽਯਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਤਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਹ ਮਾਮਪੀਦਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ—
ਦਗ੍ਧਵ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵੇਤਦਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ। ਦਾਰਕੇष੍ਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਸ਼੍ਚਾਭਿਹਿਤਾ ਮਯਾ। ਅਤੋऽਹਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਦੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।
ऋषਯਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਊਚੁਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਮਝਾ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਭਗੇ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਤੁ ਨ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਥਂਚਨ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਕੁਰੁਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪਰਨ੍ਤਪਾਨ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਦ ਬੱਚੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਲੈ ਚਲਾਂਗੇ।
ਅਧਰ੍ਮੇष੍ਵਰ੍ਥਜਾਤੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੋਭਵਾਨ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਵਰ੍ਤੇਤ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਦ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਤੀਰ ਸਕਦਾ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਯੋ ਨਾਥਾਃ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਰਥਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਹਨ; ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪਾਸ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਲਯ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ।