ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ऋषਯਃ ਸਹ ਚਾਰਣੈਃ। ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦੇਵਾਂ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਮ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਆਏ.
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਗ ਕੀਤਾ.
ਸਮਾਨਸ਼ੋਕਾ ऋषਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ। ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਿਲੇਪਤੁਰਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਮਲਾਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਸੀ.
ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਸਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍। ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਮਨ੍ਦਾਯਾਃ ਕਥਂ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ
ਹਾ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ—
ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਪਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਮਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਯਮਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ ਹੋ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਤੋ ਹਿ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਵੈ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸਦਿ। ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਆਜਮੀਢਾਜਮੀਢਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਰਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਨਨੁ ਨਾਮ ਸਹਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਅਜਮੀਢ਼ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦਾऽਸ੍ਮਿ ਵਨਮਾਗਤਾ। ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਹਿਤੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਚ ਮੁਖਂ ਤਵ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਆਈ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਵਿਲਪਿਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੇ ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ। ਯਥਾ ਹਤੇ ਮृਗੇ ਮृਗ੍ਯੌ ਲੁਬ੍ਧੈਰ੍ਵਨਗਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਿਰਨ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਨੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੇਦਪਰਾਗਾਃ। ਤੇऽਭ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮੂਲੇ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਾਦੌ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਹਾ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਤਾਤੇਤਿ ਹਾ ਅਨਾਥਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਇਆ, 'ਹਾ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ! ਹਾ ਅਸੀਂ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ!'
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਥਂ ਜੀਵਾਮ ਬਾਲਕਾਃ। ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਮੋ ਨ ਸਨਾਥਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੇ? ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਅਹੋ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾ। ਨਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਅਧਨ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਅਜੀਬੀ ਦੇਖੋ: ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਤਨੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਖਲਨਾਤ੍ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲਬ੍ਧਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਵਯਮ੍। ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਏ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਦ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਭਰਣਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਮਿਚ੍ਛ੍ਤਿ ਮਹਾਤਮ੍ਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਅਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਭਾਰਤ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਜਾਵੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਭੀਮੋऽਪਿ ਵਿਲਲਾਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾ ਪੁਨਰੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਵਨਗਤੇ ਨष੍ਟਂ ਰਾਜ੍ਯਮਰਾਜਕਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਮੁੜ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਃਸਾਰਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨੁਮੋਦਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਦੁਃਸਹਂ ਚ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਦਿਫਲਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਚਾਵਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਪੁਰਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਯਥਾ
ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਆਦਿਕ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਵਿਲੇਪਤੁਰਥਾਤੁਰੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਯਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਮਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਨ੍ਮਾ ਮਾਂ ਮਾਦ੍ਰਿ ਨਿਵਰ੍ਤਯ
ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ, ਹੇ ਮਾਦਰੀ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਾਮੀਹ ਭਰ੍ਤਾਰਮਹਂ ਪ੍ਰੇਤਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸृਜ੍ਯੈਨਮਿਮਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਾਰਕਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਲੱਭਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਉੱਠ, ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮਰ੍ਥਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਹਮੇਵਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਲਾਪਿਨਮ੍। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਮਾਮਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ—ਹੇ ਵੱਡੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਮਾਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਯਂ ਕਾਮਾਦ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਃ। ਸਮੁਚ੍ਛਿਦ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਂ ਨੁ ਯਮਸਾਦਨੇ
ਇਹ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?