ਨਨੁ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਦ੍ਰਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਾ ਕਥਂ ਲੋਭਿਤਵਤੀ ਵਿਜਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਮਾਦਰੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਲਚਾਈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ?
ਕਥਂ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਹੋਗਤਾਮ੍। ਤਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ?
ਧਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਬਾਹ੍ਲੀਕਿ ਮਤ੍ਤੋ ਭਾਗ੍ਯਤਰਾ ਤਥਾ। ਦृष੍ਟਵਤ੍ਯਸਿ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਾਹਲੀਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ.
ਵਿਲਪਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਚਾਸਕृਤ੍। ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਵਾਰਿਤੋऽਨੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਦਿष੍ਟਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ.
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਾ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਗਮ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ, ਅਚਾਨਕ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਮੁੱਕਿਆ ਰੁੱਖ.
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਮੋਹੇਨ ਨ ਚਚਾਲ ਸਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਮਹਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਅਲਙ੍ਕਾਰਕृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਕੁਨ੍ਤੀਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੁ ਮੋਹੇਨਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਜਾ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਸੀ, ਉਠਾਇਆ.
ਆਰ੍ਯੇ ਏਹੀਤਿ ਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵ। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਭੂਮਿਪਮ੍
'ਆਓ, ਆਦਰਯਾ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ; ਕੰਤਿ ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ.
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਂਙ੍ਗਂ ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਸਮ੍। ਸਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਦਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸਾ
ਫਿਰ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਰੋਇਆ; ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ.
ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ऋषਯਃ ਸਹ ਚਾਰਣੈਃ। ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦੇਵਾਂ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਮ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਆਏ.
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਗ ਕੀਤਾ.
ਸਮਾਨਸ਼ੋਕਾ ऋषਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ। ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਿਲੇਪਤੁਰਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਮਲਾਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਸੀ.
ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਸਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍। ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਮਨ੍ਦਾਯਾਃ ਕਥਂ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ
ਹਾ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ—
ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਪਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਮਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਯਮਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ ਹੋ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਤੋ ਹਿ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਵੈ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸਦਿ। ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਆਜਮੀਢਾਜਮੀਢਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਰਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਨਨੁ ਨਾਮ ਸਹਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਅਜਮੀਢ਼ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦਾऽਸ੍ਮਿ ਵਨਮਾਗਤਾ। ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਹਿਤੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਚ ਮੁਖਂ ਤਵ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਆਈ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਵਿਲਪਿਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੇ ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ। ਯਥਾ ਹਤੇ ਮृਗੇ ਮृਗ੍ਯੌ ਲੁਬ੍ਧੈਰ੍ਵਨਗਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਿਰਨ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਨੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੇਦਪਰਾਗਾਃ। ਤੇऽਭ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮੂਲੇ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਾਦੌ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਹਾ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਤਾਤੇਤਿ ਹਾ ਅਨਾਥਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਇਆ, 'ਹਾ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ! ਹਾ ਅਸੀਂ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ!'
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਥਂ ਜੀਵਾਮ ਬਾਲਕਾਃ। ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਮੋ ਨ ਸਨਾਥਾ ਭਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੇ? ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਅਹੋ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾ। ਨਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਅਧਨ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਅਜੀਬੀ ਦੇਖੋ: ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਤਨੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਖਲਨਾਤ੍ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਲਬ੍ਧਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਵਯਮ੍। ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਏ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਦ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਭਰਣਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਮਿਚ੍ਛ੍ਤਿ ਮਹਾਤਮ੍ਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਫਲਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ। ਅਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਭਾਰਤ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਜਾਵੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਭੀਮੋऽਪਿ ਵਿਲਲਾਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।