ਸ ਤੁ ਕਾਮਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ। ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਮੈਥੁਨਧਰ੍ਮੇਣ ਸੋऽਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਬਲਾਦਿਵ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਪ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲੇਨ ਮੋਹਿਤਾ। ਸਂਪ੍ਰਮਥ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾ ਸਹ ਚੇਤਸਾ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤਯਾ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਯੁਜੇ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਗਤਚੇਤਸਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਦੁਃਖਜਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਤੀਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਮਾਦ੍ਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਸ਼ ਜਾ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਤਥਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਏਕੈਵ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਚ੍ਛ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਦਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹੀ ਇਥੋਂ ਜਾ, ਬੱਚੇ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ.'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਧਾਯ ਦਰਕਾਨ੍। ਹਤਾ।ਹਮਿਤਿ ਵਿਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਵਾਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹਾਂ!' ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਤੁਰ ਗਈ.
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨੌ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਰੋਈ.
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੀਰਃ ਸਤਤਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਜਾਨਨ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੂਰਮੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ, ਸ਼ਾਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ?
ਨਨੁ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਦ੍ਰਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਾ ਕਥਂ ਲੋਭਿਤਵਤੀ ਵਿਜਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਮਾਦਰੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਲਚਾਈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ?
ਕਥਂ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਹੋਗਤਾਮ੍। ਤਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ?
ਧਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਬਾਹ੍ਲੀਕਿ ਮਤ੍ਤੋ ਭਾਗ੍ਯਤਰਾ ਤਥਾ। ਦृष੍ਟਵਤ੍ਯਸਿ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਾਹਲੀਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ.
ਵਿਲਪਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਚਾਸਕृਤ੍। ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਵਾਰਿਤੋऽਨੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਦਿष੍ਟਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ.
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਾ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਗਮ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ, ਅਚਾਨਕ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਮੁੱਕਿਆ ਰੁੱਖ.
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਮੋਹੇਨ ਨ ਚਚਾਲ ਸਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਮਹਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਅਲਙ੍ਕਾਰਕृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਕੁਨ੍ਤੀਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੁ ਮੋਹੇਨਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਜਾ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਸੀ, ਉਠਾਇਆ.
ਆਰ੍ਯੇ ਏਹੀਤਿ ਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵ। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਭੂਮਿਪਮ੍
'ਆਓ, ਆਦਰਯਾ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ; ਕੰਤਿ ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ.
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਂਙ੍ਗਂ ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਸਮ੍। ਸਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਦਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸਾ
ਫਿਰ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਰੋਇਆ; ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ.
ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ऋषਯਃ ਸਹ ਚਾਰਣੈਃ। ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਾਦਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦੇਵਾਂ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਮ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਆਏ.
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਗ ਕੀਤਾ.
ਸਮਾਨਸ਼ੋਕਾ ऋषਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ। ਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਿਲੇਪਤੁਰਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੁਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਮਲਾਂ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਸੀ.
ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਸਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍। ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਮਨ੍ਦਾਯਾਃ ਕਥਂ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ
ਹਾ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਮੰਦੀ ਕਿਸਮਤ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ—
ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਪਰਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਮਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਯਮਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ ਹੋ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਤੋ ਹਿ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਵੈ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸਦਿ। ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਦਿਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਆਜਮੀਢਾਜਮੀਢਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਰਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਨਨੁ ਨਾਮ ਸਹਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਅਜਮੀਢ਼ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦਾऽਸ੍ਮਿ ਵਨਮਾਗਤਾ। ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਹਿਤੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਚ ਮੁਖਂ ਤਵ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਆਈ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਵਿਲਪਿਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਚੈਵ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੇ ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ। ਯਥਾ ਹਤੇ ਮृਗੇ ਮृਗ੍ਯੌ ਲੁਬ੍ਧੈਰ੍ਵਨਗਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਿਰਨ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਨੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।