ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨੇ। ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਰ੍ਯਵੇषਯਤ੍
ਕੁੰਤੀ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਵਨੇ ਕਾਲੇ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਧੁਮਾਧਵੇ। ਭੂਤਸਂਮੋਹਨੇ ਰਾਜਾ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਲਾਸ਼ੈਸ੍ਤਿਲਕੈਸ਼੍ਚੂਤੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਃ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰਕੈਃ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਫਲਪੁष੍ਪਸਮृਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਲਾਸ਼, ਤਿਲਕ, ਆਮ, ਚੰਪਾ, ਪਾਰਿਭਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ,
ਜਲਸ੍ਥਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਹृਦਿ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਯਥਾऽਮਰਮ੍। ਤਂ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਨੁਜਗਾਮੈਕਾ ਵਸਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੱਬ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਵਯਃਸ੍ਥਾਂ ਤਨੁਵਾਸਸਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਃ ਪ੍ਰਵृਤੇ ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਦ੍ਗਤਃ
ਉਸਨੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਹਲਕੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਰਹਸ੍ਯੇਕਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨਿਯਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਕਾਮਂ ਕਾਮਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਥ ਸੋऽष੍ਟਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ऋਤੌ ਮਾਦ੍ਰਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। ਆਜੁਹਾਵ ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਅਠਾਰਵਾਂ ਸਾਲ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡੂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤ ਏਨਾਂ ਬਲਾਦ੍ਰਾਜਾ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਹੋਗਤਾਮ੍। ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੁ ਕਾਮਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ। ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਮੈਥੁਨਧਰ੍ਮੇਣ ਸੋऽਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਬਲਾਦਿਵ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਪ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਸ਼ਾਪਜਂ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲੇਨ ਮੋਹਿਤਾ। ਸਂਪ੍ਰਮਥ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾ ਸਹ ਚੇਤਸਾ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤਯਾ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਯੁਜੇ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਗਤਚੇਤਸਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਦੁਃਖਜਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਤੀਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਮਾਦ੍ਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਸ਼ ਜਾ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਤਥਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਏਕੈਵ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਚ੍ਛ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਦਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹੀ ਇਥੋਂ ਜਾ, ਬੱਚੇ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ.'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਧਾਯ ਦਰਕਾਨ੍। ਹਤਾ।ਹਮਿਤਿ ਵਿਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਵਾਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹਾਂ!' ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਤੁਰ ਗਈ.
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨੌ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਰੋਈ.
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੀਰਃ ਸਤਤਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਜਾਨਨ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸੂਰਮੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ, ਸ਼ਾਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ?
ਨਨੁ ਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਦ੍ਰਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਾ ਕਥਂ ਲੋਭਿਤਵਤੀ ਵਿਜਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਮਾਦਰੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਲਚਾਈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ?
ਕਥਂ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਹੋਗਤਾਮ੍। ਤਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ?
ਧਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਬਾਹ੍ਲੀਕਿ ਮਤ੍ਤੋ ਭਾਗ੍ਯਤਰਾ ਤਥਾ। ਦृष੍ਟਵਤ੍ਯਸਿ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਾਹਲੀਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ.
ਵਿਲਪਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੇਨ ਚਾਸਕृਤ੍। ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਵਾਰਿਤੋऽਨੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਦਿष੍ਟਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ.
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਾ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਗਮ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀ, ਅਚਾਨਕ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਮੁੱਕਿਆ ਰੁੱਖ.
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਮੋਹੇਨ ਨ ਚਚਾਲ ਸਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਮਹਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਅਲਙ੍ਕਾਰਕृਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਕੁਨ੍ਤੀਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੁ ਮੋਹੇਨਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਾਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਜਾ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਸੀ, ਉਠਾਇਆ.
ਆਰ੍ਯੇ ਏਹੀਤਿ ਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵ। ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਭੂਮਿਪਮ੍
'ਆਓ, ਆਦਰਯਾ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ; ਕੰਤਿ ਫਿਰ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ.
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਂਙ੍ਗਂ ਮਹਾਰਜਨਵਾਸਸਮ੍। ਸਸ੍ਮਿਤੇਨ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਦਨ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਚਾਪਿ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸਾ
ਫਿਰ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਰੋਇਆ; ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ.