ਸਂਭੂਤਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸੋਮਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਮਨਮੋਹਣੇ।
ਸਿਂਹਦਰ੍ਪਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਃ। ਸਿਂਹਗ੍ਰੀਵਾ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਵृਧੁਰ੍ਦੇਵਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਰ-ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯੇ ਹੈਮਵਤੇ ਗਿਰੌ। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਨਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਮੇਯੁषਾਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਨੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਪਸਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸੀ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵृष੍ਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ,
ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਃ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਾਪਸੋऽਭੂਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ
ਪਾਂਡੂ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ ਜੀਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਯੋਗਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵੇਤਿ ਚ ਵਾਦਕਾਃ
ਉਹ ਜੜਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੇ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬਹਵਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਦਾ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮ ਸਂਕਥਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਂਗੇ?'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਵृष੍ਣਯਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਗਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਭਾਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਨ ਭਵੇਰਨ੍ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਨਾ ਰਹਿਣ।'
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤਾਨ੍ਵੇषੀ ਪ੍ਰੇषਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍। ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਤੂੰ ਪਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਭੇਜ।' ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਪਾਰਬਰ੍ਹਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਚ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਦਾਸੀਦਾਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ, ਤੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਭੇਜੇ।
ਗਾਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਰੌਪ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵੀ ਭੇਜੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪਰੋਹਿਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਵੈ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਜਦ ਵਧੀਆ ਪਰੋਹਿਤ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਆਇਆ, ਪਾਂਡੂ — ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪृਥਾ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸਂਹृष੍ਟੇ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਾਮ੍। ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਕਾਰਯਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਦਿਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਚੌਲੋਪਨਯਨਾਨਿ ਚ। ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਕਰ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ
ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਗਰਭਾਧਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚੁਲ ਤੇ ਜਨੇਉ ਦੀ ਰਸਮ, ਤੇ ਉਪਾਕਰਮਾ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਚੌਲੋਪਨਯਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਰਗਾਃ
ਚੁਲ ਤੇ ਜਨੇਉ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਭ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤੇਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਨਾਮ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਯੇਨ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਧੁषਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਮਹੀ
ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਸੀ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਮਖੈਃ। ਆਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤॄਨਪਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਤਸ਼ृਹ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਤੇਨੋਪਕਰਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ ਚੋਪਬृਂਹਿਤਾਃ
ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਜੜਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ; ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਸਾਮਗਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਰਗਾਃ। ਗਦਾਯਾਂ ਪਾਰਗੋ ਭੀਮਸ੍ਤੋਮਰੇषੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਭੀਮ ਨੇ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਪਾਈ।
ਅਸਿਚਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਣਾਤੌ ਯਮੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਂ ਵਰੌ। ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਗਤਃ ਪਾਰਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮੇ ਸਨ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਸਵਯਸਾਚੀ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਲਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਤ੍ਸਮੋऽਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਖਙ੍ਗਂ ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ', ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਦਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਿਪਾਠਕ੍ਸ਼ੁਰਨਾਰਾਚਾਨ੍ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ੈਰਲਙ੍ਕृਤਾਨ੍
ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦੌ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਮਹੋਰਗਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਦਿਤੋ ਵਾਸਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੰਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਮੇਨੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਨਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਧੂਰੇ ਸਮਝਿਆ।
ਏਕਵਰ੍षਾਨ੍ਤਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਅਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇ ਚ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਵृਧਿਰੇऽਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨਾਪ੍ਸ੍ਵਿਵ ਪਙ੍ਕਜਾਃ
ਉਹ ਪੰਜ, ਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਯਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਪਰਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਕਿਹੜੀ ਉਮਰ 'ਚ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ?
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਿਹਾਯੁष੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਜਗਾਮ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਸੁਣ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਗਿਆ।