ਗੋਧਨਂ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਕੁਰੁਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੋਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਛੁਡਾ ਲਏ; ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਂ ਗੋਧਨਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਮੁੜ ਲਿਆ।
ਵਿਰਾਟੇਨੋਤ੍ਤਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ੍ਨੁषਾ ਯਤ੍ਰ ਕਿਰੀਟਿਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਮਰਿਘਾਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰੀਟੀ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੁ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮੇਤਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵੈਰਾਟਂ ਪਰ੍ਵ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਅਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਇਹ ਚੌਥਾ ਵੱਡਾ ਵਿਰਾਟ ਪਰਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਰਥੋ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਮਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੇਵ ਤੁ
ਇੱਥੇ ਸਤਾਹਠ ਪੂਰੇ ਅਧਿਆਇ ਹਨ; ਤੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ: ਕੁੱਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜਾਹ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਉਕ੍ਤਾਨਿ ਵੇਦਵਿਦੁषਾ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਉਦ੍ਯੋਗਪਰ੍ਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਪਰਵ ਵਿਚ ਕਹੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਉਦਯੋਗ ਪਰਵ ਸੁਣੋ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਜਿਗੀषਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਾਵਯਾ ਵਿਚ ਵਸ ਗਏ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਏ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰੇ ਭਵਾਨ੍ਨੌ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰੋਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
‘ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ’—ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
‘ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ—ਕਿਸ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇ?’
ਵਵ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਭਾਨਂ ਸਚਿਵਂ ਵਵ੍ਰੇ ਕृष੍ਮਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਉਥੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਫੌਜ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਵ ਰਾਜਾਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਉਪਹਾਰੈਰ੍ਵਞ੍ਚਾਯਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਜਦ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।
ਵਰਦਂ ਤਂ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਮ। ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਮੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ: ‘ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।’ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਕਥਯਦ੍ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਨृਪਃ। ਪੁਰੋਹਿਤਪ੍ਰੇषਣਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪੁਰੋਧਸਃ। ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਚਾਪਿ ਯਾਨਂ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਇੱਥੇ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਜਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਯਤ੍ਰ ਦੂਤਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਈ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਾਗਰਃ ਸਂਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸੁਣੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਦੁਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ।
ਤਥਾ ਸਨਤ੍ਸੁਜਾਤੇਨ ਯਤ੍ਰਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਨਸ੍ਤਾਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਃ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਨੇ ਦੁੱਖੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸਬੰਧੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਾਜਸਮਿਤੌ ਸਂਜਯੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਵਿਭੋ। ਐਕਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਕਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੋ ਦਯਾਪਨ੍ਨਃ ਸਨ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸ੍ਵਯਮਾਗਾਚ੍ਛਣਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਹੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧੀ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਮਾਰ੍ਥੇ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਚਾਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਵਰਾਨ੍ਵੇषਣਮਤ੍ਰੈਵ ਮਾਤਲੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਥੇ ਦੰਭੋਦਭਵ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਹਰ੍षੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਰਿਤਂ ਕਥਿਤਂ ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਵੈ। ਵਿਦੁਲਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਲਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਲਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਨਾਂ ਦੁष੍ਟਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਪਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਕਰਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣੋऽਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਉਪਾਯਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਸਃ
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ।
ਆਗਮ੍ਯ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਾਦੁਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਮਰਿਂਦਮਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਉਪਪਲਵਿਆ ਆ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਯਦ੍ਧਿਤਮ੍। ਸਾਙ੍ਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਞ੍ਜਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤਾ ਨਰਾਸ਼੍ਵਰਥਦਨ੍ਤਿਨਃ। ਨਗਰਾਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਾਦ੍ਵਲਸਂਖ੍ਯਾਨਮੇਵਚ
ਫਿਰ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਲੋਕ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹ੍ਯੁਲੂਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਣਂ ਪਾਮ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼੍ਵੋਭਾਵਿਨਿ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਦੌਤ੍ਯੇਨ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਖਬਰ ਦੇਵੇ।
ਰਥਾਤਿਰਥਸਂਖ੍ਯਾਨਮਮ੍ਬੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ। ਏਤਤ੍ਸੁਬਹੁਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਪਰ੍ਵ ਭਾਰਤੇ
ਰਥ ਤੇ ਮਹਾ ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਪਰਵ ਕਈ ਵਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।