ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਜਾਤੇषੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੇषੁ ਚ। ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਰਹੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਤਾਪੋ ਵਿਗੁਣੇऽਪਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਨਾਵਰਤ੍ਵੇ ਵਰਾਰ੍ਹਾਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਾਨਘ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਾਇਕ ਹੋਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨृਪਤੇ ਜਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤਥਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਮੇ ਤਥਾ ਦੁਃਖਮਭਵਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਇਦਂ ਤੁ ਮੇ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤੁਲ੍ਯਤਾਯਾਮਪੁਤ੍ਰਤਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਮਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ — ਸਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ। ਪਰ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਪਤ੍ਯਸਨ੍ਤਾਨਂ ਕੁਨ੍ਤਿਰਾਜਸੁਤਾ ਮਯਿ। ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੁਗ੍ਰਹੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਚਾਪਿ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਕੁੰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਂਰਮ੍ਭੋ ਹਿ ਸਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਾਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਕੁਨ੍ਤਿਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯਦਿ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਸ੍ਵਯਮੇਨਾਂ ਪ੍ਰਚੋਦਯ
ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੋੜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਸਦਾ ਮਾਦ੍ਰਿ ਹृਦ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਹੇ ਵਕ੍ਤੁਮਿष੍ਟਾਨਿष੍ਟਵਿਵਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੇ ਮਾਦਰੀ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਵ ਤ੍ਵਿਦਂ ਮਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍। ਮਨ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਵਿਵਿਕ੍ਤ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। `ਅਨੁਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾਮਪਿ।' ਕੁਲਸ੍ਯ ਮਮ ਸਨ੍ਤਾਨਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।'
ਮਮ ਚਾਪਿਣ੍ਡਨਾਸ਼ਾਯ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰ।
ਯਸ਼ਸੋऽਰ੍ਥਾਯ ਚੈਵ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਧਿਪਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟਂ ਯਸ਼ੋऽਰ੍ਥਿਨਾ
ਯਸ਼ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਗੁਰੂਨਭ੍ਯੁਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸੋऽਰ੍ਥਾਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਯਸ਼ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਰਾਜਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰੁਚ੍ਚਾਵਚਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ਼ਸੋऽਰ੍ਥਾਯ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਯਸ਼ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਪ੍ਲਵੇਨੈਵ ਤਾਰਯੈਨਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਅਪਤ੍ਯਸਂਵਿਧਾਨੇਨ ਪਰਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰੋਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਰ੍ਦ੍ਰੀਂ ਸਕृਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯ ਦੈਵਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾऽਪਤ੍ਯਮਨੁਰੂਪਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਦੇਵੀ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ। ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਉਚਿਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਤੋ ਰਾਜਸੁਤਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਸ਼ਯਨੇ ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਕਾ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਤਾਵਾਗਮ੍ਯ ਸੁਤੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਯਮੌ। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੌ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਇਕੱਲੀ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ। ਉਹ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ—ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ—ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਨ।
ਤਥੈਵ ਤਾਵਪਿ ਯਮੌ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। `ਧਰ੍ਮਤੋ ਭਕ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੀਲਤੋ ਵਿਨਯੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ, ਭਗਤੀ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਰਾਹੀਂ—'
ਸਤ੍ਵਰੂਪਗੁਣੋਪੇਤੌ ਭਵਤੋऽਤ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਤਿ। ਮਾਸਤੇ ਤੇਜਸਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਦਾ
'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਓਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤ, ਰੂਪ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਹੋਵੋਗੇ।'
ਨਾਮਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚੈਵ ਤਥਾऽऽਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭਗਤੀ, ਕਰਮ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਭੀਮਸੇਨੇਤਿ ਮਧ੍ਯਮਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨੇਤਿ ਤृਤੀਯਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਨਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੱਧਲੇ ਦਾ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਅਰਜੁਨ ਰੱਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਨਕੁਲੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਹਦੇਵੇਤਿ ਚਾਪਰਮ੍। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਕਥਯਂਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਨਕੁਲ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦਾ ਸਹਦੇਵ ਰੱਖਿਆ; ਐਸਾ ਉਹ ਖੁਸ਼ਮਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਅਨੁਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਜਾਤਾ ਅਪਿ ਤੇ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਪਞ੍ਚਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਵਾਲੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰੂਪਾਨ੍ਮਹੌਜਸਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲ-ਪਰਾਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਮੁਦਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਲੇਭੇ ਨਨਨ੍ਦ ਚ ਨਰਾਧਿਪਃ। ऋषੀਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਉਹ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਮੁਨਿਯੋषਿਤਾਮ੍। ਕੁਨ੍ਤੀਮਥ ਪੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸਮਚੋਦਯਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪृਥਾ ਰਾਜਨ੍ ਰਹਸ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਸਤੀ। ਉਕ੍ਤਾ ਸਕ੍ਵਦ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੇषਾ ਲੇਭੇ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵਞ੍ਚਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਦੇਵੀ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਬਿਭੇਮ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਭਵਾਤ੍ਕੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗਤਿਰਿਦृਸ਼ੀ। ਨਾਜ੍ਞਾਸਿषਮਹਂ ਮੂਢਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਹ੍ਵਾਨੇ ਫਲਦ੍ਵਯਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਣ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਹਂ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯੈषੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਮਮ। ਏਵਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਸੁਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਦਤ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਦੇਸ਼ ਨਾ ਦਿਓ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਨਮ ਲਏ।