ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤੁष੍ਟੋऽਸਾਵਦਾਦੇਕਵਧਾਯ ਚ। ਆਰਣੇਯਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋऽਨ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ਸੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਆਰਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਏਤਦਾਰਣ੍ਯਕਂ ਪਰ੍ਵ ਤृਤੀਯਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਇਹ ਤੀਜਾ ਪਰਵ, ਆਰਣਯਕ ਪਰਵ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤੇ। ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਦੋ ਸੌ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨਹੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ षਟ੍ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਚਤੁਃषष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਸ ਪਰਵ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਚੌਂਠ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵੈਰਾਟਂ ਪਰ੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਮੀਮ੍
ਹੁਣ ਵਿਰਾਟ ਪਰਵ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੋ: ਪਾਂਡਵ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਨਿਦਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯੁਤ। ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਛਦ੍ਮਨਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਉਥੇ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਨਗਰ ਵਿਚ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਸ੍ਯ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨੋ ਵਧੋ ਯਤ੍ਰ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍
ਉਥੇ, ਕੀਚਕ ਦੀ ਮੱਤ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੇषਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਪੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਂ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਤੁਰ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਗੋਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕृਤਃ
ਉਹ ਜਾਸੂਸ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤੈਰਾਸੀਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।
ਗੋਧਨਂ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਕੁਰੁਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੋਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਛੁਡਾ ਲਏ; ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਂ ਗੋਧਨਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਮੁੜ ਲਿਆ।
ਵਿਰਾਟੇਨੋਤ੍ਤਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ੍ਨੁषਾ ਯਤ੍ਰ ਕਿਰੀਟਿਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਮਰਿਘਾਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰੀਟੀ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੁ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮੇਤਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵੈਰਾਟਂ ਪਰ੍ਵ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਅਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਇਹ ਚੌਥਾ ਵੱਡਾ ਵਿਰਾਟ ਪਰਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਰਥੋ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਮਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੇਵ ਤੁ
ਇੱਥੇ ਸਤਾਹਠ ਪੂਰੇ ਅਧਿਆਇ ਹਨ; ਤੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ: ਕੁੱਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜਾਹ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਉਕ੍ਤਾਨਿ ਵੇਦਵਿਦੁषਾ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਉਦ੍ਯੋਗਪਰ੍ਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਪਰਵ ਵਿਚ ਕਹੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਉਦਯੋਗ ਪਰਵ ਸੁਣੋ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਜਿਗੀषਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਾਵਯਾ ਵਿਚ ਵਸ ਗਏ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਏ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰੇ ਭਵਾਨ੍ਨੌ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰੋਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
‘ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ’—ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
‘ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ—ਕਿਸ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇ?’
ਵਵ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਭਾਨਂ ਸਚਿਵਂ ਵਵ੍ਰੇ ਕृष੍ਮਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਉਥੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਫੌਜ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਵ ਰਾਜਾਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਉਪਹਾਰੈਰ੍ਵਞ੍ਚਾਯਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਜਦ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।
ਵਰਦਂ ਤਂ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਮ। ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜਗਾਮੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ: ‘ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।’ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਕਥਯਦ੍ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਨृਪਃ। ਪੁਰੋਹਿਤਪ੍ਰੇषਣਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪੁਰੋਧਸਃ। ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਚਾਪਿ ਯਾਨਂ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਇੱਥੇ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਜਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਯਤ੍ਰ ਦੂਤਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਈ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਾਗਰਃ ਸਂਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸੁਣੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਦੁਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ।
ਤਥਾ ਸਨਤ੍ਸੁਜਾਤੇਨ ਯਤ੍ਰਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਨਸ੍ਤਾਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਃ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਨੇ ਦੁੱਖੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸਬੰਧੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਾਜਸਮਿਤੌ ਸਂਜਯੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਵਿਭੋ। ਐਕਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਕਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੋ ਦਯਾਪਨ੍ਨਃ ਸਨ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸ੍ਵਯਮਾਗਾਚ੍ਛਣਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪ ਹੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧੀ ਕਰਨ ਆਇਆ।