ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਵ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਨੀ। ਅਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
'ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਾਂਗ, ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਜੰਮਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ।'
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਯਣਃ। ਲੋਕਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਘृਣੀ
'ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।'
ਅਪੁਤ੍ਰੀ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚਾਰ੍ਥੀ ਵृਦ੍ਧੋऽਹਂ ਮਨ੍ਦਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਃ। ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਦृਣਾਦਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਕृਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਰ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਰੀ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਅਜੇ ਤਕ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਵਿਆਹ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਜਾਰਣਿਸ੍ਤੁ ਪਤ੍ਨੀ ਤੇ ਕੁਲਸ਼ੀਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਸਦृਸ਼ੀ ਮਮ ਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵਹਾਮ੍ਯੇਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਰਫ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਗਲ ਮਾਫ਼ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾਮ੍। ਯष੍ਟ੍ਯਾਧਾਰਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਚਕ੍ਸ਼ੁਰਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੈਨੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਛਾਲਾ ਤੇ ਕਾਲੇ ਮਿਰਗ-ਚਾਮ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਚਿਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਮਨਿ ਦ੍ਵਿਜਃ।' ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੋਃ ਕਿਲ ਪੁਰਾ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤੁਃ
ਉਹ ਦਵਜਨਮ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਸੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਾਪੌ ਗਚ੍ਛਾਵ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋषਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਕੋਪਂ ਚਕਾਰਾਮਰ੍षਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਚਲੋ', ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਤਰਂ ਤਾਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੀਯਮਾਨਾਂ ਬਲਾਦਿਵ। `ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹਿ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਜਦ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਜ ਸੀ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰਭਾषਤ। ਦੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਵਿਮੁਞ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਰਂ ਮੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬੁਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!'
ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ। ਸ਼ਾਪਾਨੁਗ੍ਰਹਯੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਦਮੋਪੇਤਾ ਮਮ ਮਾਤਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਾਂ ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰੈਰਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮਾਦੇਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਾਤृਭੂਤਾਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚ ਵੈ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਚਨ੍ਤਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋ ਰਾਜਨ੍ਨਪ੍ਰਗਲ੍ਭਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਛੱਡੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੋ ਵृਦ੍ਧੋऽਹਂ ਮਨ੍ਦਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਃ। ਪਿਤਾ ਤੇ ऋਣਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕਾਸ਼੍ਯਪ
'ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ, ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਸ਼ਯਪ।'
ऋਣਾਦਹਮਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧੋऽਹਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ। ਮਮ ਕੋ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸੁਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਮ੍
'ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤਕ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਨਿਆ, ਜੋ ਜਵਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਦੇਵੇਗਾ?'
ਪ੍ਰਜਾਰਣਿਮਿਮਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤਪਃ। ਏਕਯਾ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਾਤਰਂ ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ; ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਲਜ੍ਜਯਾ ਕ੍ਰੋਧਮੇਯਿਵਾਨ੍।' ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਂ ਤੁ ਪਿਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ ਨੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾ ਤਾਤ ਕੋਪਂ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਅਨਾਵृਤਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਮਙ੍ਗਨਾ ਭੁਵਿ
'ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਣਰੋਕੀਆਂ ਸੀ।'
ਯਥਾ ਗਾਵਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਵੇਸ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਜਾਃ। `ਤਥੈਵ ਚ ਕੁਟੁਮ੍ਬੇषੁ ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਪੁੱਤਰ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।'
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਜਹੁਸ੍ਤਦਾ।' ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋऽਥ ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਰ੍ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
'ਜਦ ਰੁਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।' ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੂ, ਇਹ ਧਰਮ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਚਕਾਰ ਚੈਵ ਮਰ੍ਯਾਦਾਮਿਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ਭੁਵਿ। ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਨ ਤ੍ਵੇਵਾਨ੍ਯੇषੁ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਹੱਦ ਰੱਖੀ, ਪਰ ਇਹ ਹੱਦ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਿਤੇਯਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਵ੍ਯੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਤਿਂ ਨਾਰ੍ਯਾ ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਹੱਦ ਕਾਇਮ ਰਹੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੇਕਰ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਘੋਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸੁਖਾਵਹਮ੍। `ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਨੁਵਿਧੀਯਨ੍ਤੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਹ ਪਾਪ ਭੂਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਹੱਦ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰੇषੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕੁਰੁष੍ਵੇਵਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਪੁਰਾਣਦृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਚਰਤਃ ਕੌਮਾਰਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮੇਤਦੇਵ ਭਵਿਤਾ ਪਾਤਕਂ ਭੁਵਿ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੇੜੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹੀ ਪਾਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪਤਿਨਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯਦ੍ਯਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਭੀਰੁ ਸੈਨਃ ਸੁਮਹਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਇਤਿ ਤੇਨ ਪੁਰਾ ਭੀਰੁ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਜੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਡਰਪੋਕ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਹੱਦ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਦ੍ਦਾਲਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਵੈ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁਨਾ। ਸੌਦਾਸੇਨ ਚ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਦਦਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮੀ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਤੇ ਸੌਦਾਸ ਨੇ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖੀ।
ਮਦਯਨ੍ਤੀ ਜਗਾਮਰ੍षਿਂ ਵਸਿष੍ਠਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੇਭੇ ਚ ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਕਂ ਨਾਮ ਭਾਮਿਨੀ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਦਯੰਤੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਮਕ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ।
ਏਵਂ ਕृਤਵਤੀ ਸਾਪਿ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਵਿਦਿਤਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦ੍ਭੀਰੁ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵਂਸ਼ਵृਦ੍ਧਯੇ। ਅਤ ਏਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰਣਾਨਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਦਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਕੇ—