ਸਂਵਾਦਸ਼੍ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਰ੍षੇਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੱਛੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸਮਾਸ੍ਯਾ ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਥੈਵਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ਼੍ਚਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਥੈਵਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸਂਵਾਦਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਯਾ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਵਰਣੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਘੋषਯਾਤ੍ਰਾ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਪਾਂਡਵ ਮੁੜ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਯੋਧਨ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸੌ ਕਿਰੀਟਿਨਾ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਮृਗਸ੍ਵਪ੍ਨਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਰਟੀਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਛੱਡਿਆ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਕਾਨਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਪੁਨਰ੍ਗਮਨਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੌਣਿਕਮਾਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਕਾਮਯਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੌਣਿਕ ਦੀ ਕਥਾ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋऽਪ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥੇਨਾਪਹਾਰੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਰਣੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥ ਵਲੋਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਨਮਨ੍ਵਯਾਦ੍ਭੀਮੋ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮੋ ਜਵੇ। ਚਕ੍ਰੇ ਚੈਨਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਂ ਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਚੋਟਾਂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਾਯਣਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੇਣ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਯੁਧਿ
ਇੱਥੇ ਰਾਮਾਯਣ ਦੀ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਯ ਦਿਖਾ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਤ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰਂਦਰਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਕਰਣ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤੁष੍ਟੋऽਸਾਵਦਾਦੇਕਵਧਾਯ ਚ। ਆਰਣੇਯਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋऽਨ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ਸੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਆਰਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਏਤਦਾਰਣ੍ਯਕਂ ਪਰ੍ਵ ਤृਤੀਯਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਇਹ ਤੀਜਾ ਪਰਵ, ਆਰਣਯਕ ਪਰਵ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤੇ। ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਦੋ ਸੌ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨਹੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ षਟ੍ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਚਤੁਃषष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਸ ਪਰਵ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਚੌਂਠ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵੈਰਾਟਂ ਪਰ੍ਵ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਮੀਮ੍
ਹੁਣ ਵਿਰਾਟ ਪਰਵ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੋ: ਪਾਂਡਵ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਨਿਦਧੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਹ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯੁਤ। ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਛਦ੍ਮਨਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਉਥੇ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਨਗਰ ਵਿਚ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਸ੍ਯ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨੋ ਵਧੋ ਯਤ੍ਰ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍
ਉਥੇ, ਕੀਚਕ ਦੀ ਮੱਤ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੇषਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਪੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਂ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਤੁਰ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਗੋਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕृਤਃ
ਉਹ ਜਾਸੂਸ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤੈਰਾਸੀਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਜਦ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।
ਗੋਧਨਂ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਕੁਰੁਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੋਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤਮ੍
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਛੁਡਾ ਲਏ; ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਮਸ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੁਰਵੋ ਯੁਧਿ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਂ ਗੋਧਨਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਕਿਰੀਟਿਨਾ
ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਮੁੜ ਲਿਆ।
ਵਿਰਾਟੇਨੋਤ੍ਤਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ੍ਨੁषਾ ਯਤ੍ਰ ਕਿਰੀਟਿਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਮਰਿਘਾਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰੀਟੀ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੁ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮੇਤਦ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵੈਰਾਟਂ ਪਰ੍ਵ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਅਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਇਹ ਚੌਥਾ ਵੱਡਾ ਵਿਰਾਟ ਪਰਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਰਥੋ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਮਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼੍ਲੋਕਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੇਵ ਤੁ
ਇੱਥੇ ਸਤਾਹਠ ਪੂਰੇ ਅਧਿਆਇ ਹਨ; ਤੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ: ਕੁੱਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜਾਹ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ।
ਉਕ੍ਤਾਨਿ ਵੇਦਵਿਦੁषਾ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਉਦ੍ਯੋਗਪਰ੍ਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਪਰਵ ਵਿਚ ਕਹੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਉਦਯੋਗ ਪਰਵ ਸੁਣੋ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਜਿਗੀषਯਾ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਾਵਯਾ ਵਿਚ ਵਸ ਗਏ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਏ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰੇ ਭਵਾਨ੍ਨੌ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰੋਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
‘ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ’—ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
‘ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ—ਕਿਸ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲੇ?’
ਵਵ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਭਾਨਂ ਸਚਿਵਂ ਵਵ੍ਰੇ ਕृष੍ਮਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਉਥੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਫੌਜ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ।