ऋषਿਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦਵੈਪਾਯਨ, ਜੋ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਆਇਆ।
ਤੋषਯਾਮਾਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਸਾ ਵਵ੍ਰੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਰਗੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗੇ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਗਰ੍ਭਮਗृਹ੍ਣਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਮਾਹਿਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍ਬਾਲਿਕਾਸੁਤਃ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਮਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਜਦੋਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾਮਥ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ। ਮृਗਾਭਿਸ਼ਾਪਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਨੁਪਰਤਕ੍ਰਿਯਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡੂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਰਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਹਾਨ੍ਯਾਸੇ ਕृਤਮਨਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ सिद्धੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੇਹ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ऋਣਵਾਨਿਤ੍ਥਂ ਜਾਯਤੇ ਮਨੁਜੋ ਭੁਵਿ। ਪਿਤृਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮृषੀਣਾਮਥ ਭਾਮਿਨਿ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ: ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ।
ਏਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯੋ ਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾਃ ਸਨ੍ਤੀਤਿ ਤਤਾ ਲੋਕਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਤ੍ਤਪਸਾ ऋषੀਨ੍। ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰਪਿ ਪਿਤॄਨਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਠ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ।
ऋषਿਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮृਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਨ ਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਚ੍ਚ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਪਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਮੁਕਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਨਾਸ਼ੇ ਭਵੇਨ੍ਨਾਸ਼ਃ ਪਿਤॄਣਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਇਤਰੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ੇ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਦੇਹ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਤਮਾ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਲਾਭੇ ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਯਥੈਵਾਹਂ ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਤਥੈਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕਥਂ ਸृਜ੍ਯੇਤ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ?
ਆਚष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਸ੍ਯ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਧਿਕਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਮਾਦਵਰਾਃ ਪੁਂਸਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਪੁਤ੍ਰਮਾਪਦਿ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉੱਚ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਫਲਦਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ। ਅਨੁਨੀਯ ਤੁ ਤੇ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਹਾਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਸਦਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਹਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਨੇਕ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਜਨੇ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਪਤ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨੇ ਯਤ੍ਨਮਾਪਦਿ ਤ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥਯ
ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।'
ਅਪਤ੍ਯਂ ਨਾਮ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਾ। ਇਤਿ ਕੁਨ੍ਤਿ ਵਿਦੁਰ੍ਧੀਰਾਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧਰ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਵੰਸ਼, ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਨਿਯਮਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਪਾਵਨਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਤੇ ਨਿਯਮ — ਇਹ ਸਭ, ਜੇ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸੋऽਹਮੇਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਤ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਅਨਪਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਨਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਹਿ ਮਰਣਂ ਕਾਮਯੇ ਨੈਵ ਜੀਵਿਤਮ੍।' ਮृਗਾਭਿਸ਼ਾਪਂ ਜਾਨਾਸਿ ਵਿਜਨੇ ਮਮ ਕੇਵਲਮ੍। ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਮਣਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਯਥਾ ਹ੍ਯੁਪਹਤਂ ਤਥਾ
ਵੰਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਿਰਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਮੇ ਵੈ ਬਨ੍ਧੁਦਾਯਾਦਾਃ षਟ੍ ਪੁਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। षਡੇਵਾਬਨ੍ਧੁਦਾਯਾਦਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਞ੍ਛृਣੁ ਮੇ ਪृਥੇ
ਏ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਵਾਰਸ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਾਰਸ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ੍ਵਯਂਜਾਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸੁਤਃ। ਪੌਨਰ੍ਭਵਸ਼੍ਚ ਕਾਨੀਨਃ ਸ੍ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਖਰੀਦਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਪੁੱਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਤਃ ਕृਤ੍ਰਿਮਸ਼੍ਚ ਉਪਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਯਃ। ਸਹੋਢੋ ਜ੍ਞਾਤਿਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਹੀਨਯੋਨਿਧृਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਖਰੀਦਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਪਲੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਨੀਵੇਂ ਘਰੋਂ ਜੰਮਿਆ—ਇਹ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਪੂਰ੍ਵਤਮਾਭਾਵਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲਿਪ੍ਸੇਤ ਵੈ ਸੁਤਮ੍। ਉਤ੍ਤਮਾਦ੍ਦੇਵਰਾਤ੍ਪੁਂਸਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾਪਦਿ
ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਭਰਾ-ਇਨ-ਕਾਨੂੰਨ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਫਲਦਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਆਤ੍ਮਸ਼ੁਕ੍ਰਾਦਪਿ ਪृਥੇ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੀਜ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਹੇष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਹੀਨਃ ਪ੍ਰਜਨਨਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਪੈਦਾਵਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹਾਂ।
ਸਦृਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਪਤ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਸ਼ृਣੁ ਕੁਨ੍ਤਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਸ਼ਾਰਦਣ੍ਡਾਯਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਕੁੰਤੀ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ਾਰਦਾਂਡਾਯਿਨੀ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਯਾ ਹਿ ਤੇ ਭਗਿਨੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਅਵਾਹ ਤਾਂ ਤੁ ਕੈਕੇਯਃ ਸ਼ਾਰਦਾਣ੍ਡਾਯਨਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਨੇਕ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਰਦਾਂਡਾਯਿਨੀ ਕੈਕੇਯ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੀ।
ਸਾ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਗੁਰੁਣਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਨਿ। ਪੁष੍ਪੇਣ ਪ੍ਰਯਤਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਨਿਸ਼ਿ ਕੁਨ੍ਤਿ ਚਤੁष੍ਪਥੇ
ਉਹ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਵਰਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੁਂਸਵਨੇऽਨਲਮ੍। ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਵਸਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾ ਤੇਨੈਵ ਸਹਾਵਸਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਿਧ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੀ।