ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਾਹਾਰਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਵਲ੍ਕਲੀ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ੀ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵਨੇ
ਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।
ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਨੁਭੌ ਕਾਲਾਵੁਭੌ ਕਾਲਾਵੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਕृਸ਼ਃ ਪਰਿਮਿਤਾਹਾਰਸ਼੍ਚੀਰਚਰ੍ਮਜਟਾਧਰਃ
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਘੱਟ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਛਾਲ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਜਟਾ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਸਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਤਪਸਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰੇਣੇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਪਸ਼ੋषਯਨ੍
ਠੰਡੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਸਹਿ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਕਾਨ੍ਤਸ਼ੀਲੀ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਪਕ੍ਵਾਪਕ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤਯਨ੍। ਪਿਤृਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਯੇਨ ਵਾਗ੍ਭਿਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍
ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਕੱਚਾ ਜੰਗਲੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਲਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਾਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਾਮਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਰਣ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਤਰਂ ਵਿਧਿਮ੍। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਹਮਾਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾऽऽਸਮਾਪਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਚਾਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਪਣਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਨਿष੍ਕਮਙ੍ਗਦੇ ਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਆਪਣਾ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਉਤਾਰ ਲਏ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। `ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਕਵਚ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਹੇਮਭਾਣ੍ਡਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਛੋਣ, ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਭਾषਤ। ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਗਪੁਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨੇ। ਅਰ੍ਥਂ ਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਚੈਵ ਰਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਾਗਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਨ, ਸੁਖ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤਾਰਸ੍ਤੇ ਚੈਵ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸਿਂਹਸ੍ਯ ਵਿਧਿਧਾਃ ਕਰੁਣਾ ਗਿਰਃ। ਭਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਾਹੇਤਿ ਪਰਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ' ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉष੍ਣਮਸ਼੍ਰੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਵਿਹਾਯ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਯਯੁਰ੍ਨਾਗਪੁਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਥਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਵਿਵਿਧਂ ਦਦੁਃ
ਉਹ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡੁਮੇਵਾਨ੍ਵਸ਼ੋਚਤ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਿਸਤਰੇ, ਆਸਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਉਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਜਗਾਮ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਨਾਗਸ਼ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਕੌਰਵ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਾਂਡੁ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚੈਤ੍ਰਰਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਕੂਟਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਚਿਤਰਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਾਭੂਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਉਵਾਸ ਸ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਉਚੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਂਸਕੂਟਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਪਸਃ ਸਮਤਪ੍ਯਤ
ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੰਸਕੂਟ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤਪਸੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤਪਸਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਪਾਂਡੁ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਨਹਂਵਾਦੀ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੇषਾਂਚਿਦਭਵਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਕੇषਾਂਚਿਦਭਵਤ੍ਸਖਾ। ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇ ਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਨ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਲਈ ਦੋਸਤ; ਤੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿष੍ਕਲ੍ਮषਂ ਤਪਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਦृਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਬਭੂਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਹਿਤਾ ऋषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ
ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਚ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਾਨृषੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਵ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਤ ਮੇ ਵਦਤਾਂ ਵਰਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਸਮਾਵਾਯੋ ਮਹਾਨਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਹਸਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਰਂ ਤਿਤੀਰ੍षੁਃ ਸ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਪਾਂਡੁ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਮਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਂ ਚ ਤਾਪਸਾਃ। ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਮੁਦਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤਪਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਉੱਤੇ, ਉੱਤ ਉੱਤ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।'
ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਗਿਰੌ ਰਮ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਵਯਮ੍। ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਂਬਾਧਾਂ ਗੀਤਸ੍ਵਰਨਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਔਖੇ ਥਾਂ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ।